TIKKIE TAKKIE TACTISCH, FLASHGUNS SCHIETEN ALLEEN MAAR LOSSE FLODDERS

3 weken na het zetten van het clubrecord in strafminuten in 1 wedstrijd (137), werd het weer tijd voor een competitie duel van wereld formaat. Onze angstgegner (fur dich Jorn) Fryslan Flasguns stonden op het menu. Na een trainingskamp van 2 weken in het zonnige Barcelona waren de accu’s tot het maximum geladen. Gesterkt door ons Luttikhuis transport carrier togen we wederom naar het noorden, voor ons een van de betere oorden (klein stukje Sinterklaas, mag toch). Na met groeiende jaloezie de kruisades van het 2de gevolgd te hebben, moest het toch eens gaan kloppen. We zijn niet voor niks het snelste team uit de competitie, not to mention de minst gepasseerde sluitpost onder de lat. En dan vergeten we natuurlijk de altijd bescheiden begeleiding aan de zijlijn niet, met vloeiende bewegingen weet hij bijna altijd op tijd een opening te creeren in de meestal ondoordringbare omranding van de heilige gladde ondergrond genaamd ijsbaan, of zoals in Engels sprekende landen vaak gebezigde term ‘rink’. Nagenoeg alle betalende leden der crème de la crème van de luttikhuis Lions gaven acte de préséance en waren daarbij ook aanwezig. Met de standaard (en dan bedoel ik niet voor de kaarsen) vier pilaren en ballen in de verdediging en eventuele Oostelijke rechgesnaarde untersteunung was de D veruit voorzien. Van 1 topschutter zijn we ondertussen uitgegroeid tot 3 blinde woede schutters en een sneaky doordacht schot op zijn tijd (Ja hij had ook liever blinde woede willen zijn maar hij eet alleen maar sla). Aangevuld met sterke maar nog niet erg succesvolle 1ste lijn, de dartelle vliegensvlugge 2de lijn en het belangrijkste deel van de door en door solide 3de lijn kon het niet mis gaan zou je zeggen. Met vereende kracht moest de center positie in deze lijn ingevuld worden door het meest illustere kwartet in ijshockey Nederland. Mis en place is in orde zou ik zeggen. In het busje dan maar.

Na enige strijd met de koffie automaat gevoerd te hebben wisten we over alle sluiproutes tussen Enschede en Heerenveen ruim op tijd het Thialf te betreden. Na 3 kwartier Stijn bij het buffet weggeslagen te hebben werd het toch tijd ons terug te trekken in de kleedkamer, harnas aan te trekken en als eerste de ijsvloer te betreden. Er is volgens mij niks beledigender dan bij een uitwedstrijd als eerste het ijs op te gaan dus dat was al 1-0. Na indringende woorden in de kleedkamer van ondergetekende stond iedereen op scherp. Goede warming up, goede voorbereiding: BRING IT ON. De eerste periode kon beginnen, snel de trillingen uit de benen schaatsen en overgaan tot de orde van de dag. Al snel begonnen de eerste kansjes zich voor te doen ook al was het nog minimaal. Ook de noorderlingen wisten door te dringen waar wij het liever niet hebben. Al in de 6de minuut werd ons volharden beloond door een vol hard schot van ons nooit aflatende lichtend voorbeeld, Mark, holky voor intimie en andere dieren uit het enge bos. Ondanks ons verwoede aandringen wilde de anonieme sluitpost van Heerenveen, John Smit, niet buigen. Onze manni wel, of was het barsten. De naam doet je denken aan de mammoet uit Ice Age maar niks lijkt verder van de waarheid dan die vergelijking. Wat er aan de hand was was bijna niemand duidelijk maar wat niemand wil weten is hoe hij klinkt als ze echt aan zijn piemeltje zitten. Gelukkig bezit ik wonderpoeder en kon de knie in hoog tempo genezen zodat we hem in de 2de periode weer konden inzetten, er lag hem nog een klus te wachten.

De 2de werd aangevangen met een snelle landing op de boarding door onze deutsche (waar is die ringelS als je hem nodig hebt) freund. Volgend jaar leggen we hem uit dat we zonder checken spelen, kijken hoe verrast hij is. De penalty snel verwerken en direct de druk opvoeren is meestal het meest effectief, zo ook nu. Vers op volle sterkte wist ons kleine Marcootje de altijd aanwezige scoring ban van hem te breken en de zuur verdiende 0-2 was ons. Alles zag er goed uit maar ik kon er natuurlijk op vertrouwen dat we in de 2de periode (onze huidige spreekwoordelijke beer op de weg, niet echt natuurlijk want we waren niet op de weg maar op het ijs en het zou wel heel raar zijn dat daar dan een beer zou zijn, tenzij het natuurlijk een ijsbeer is hoewel die hoofdzakelijk in Berlijn rond sjouwen… Oh ik dwaal wat af) glansrijk de voorsprong zouden verspelen. Door een kien uitgespeelde powerplay wist voormalig Enscheder en huidige trainingspak sponsor Jako Borger de friese donut van het bord te poetsen. Jorn, de anslussch treffer! Nog geen 2 minuten later wist dezelfde doerak in onthande situatie het zelfde kunstje te doen. Hij leek op jacht naar het door Mario Lemieux gehouden record van vijf verschillende goals in 1 wedstrijd (gelijke sterkte, short handed, powerplay, penalty shot en empty net). Wij zouden dit echter niet laten gebeuren, wij halen onze goalie NOOIT van het ijs. Toch maar een tandje erbij om niet in de verleiding te komen. Gelukkig wisten we onze kleine Marcootje nogmaals bereid om, dit maal, met gevaar voor eigen leven een ziedend slapshot van als Karst van de Hengel verklede Dikke Dennis, soepel in te tikken. Hier trainen we nu al weken op en onder invloed van de wisselende seizoenen hebben we de oogst wat lang moeten uitstellen maar is hij er des al niet te min. De voorsprong is weer ons. We konden ons opmaken voor een zinderende sluit periode, een leeuwenstrijd waardig zou ik zeggen. Heb j’m, Luttikhuis Lions-leeuwenstrijd hé hé. OK naar de kleedkamer en snel!!!

Nieuwe gladde startblokken, peper in de reet, overjarige dextro in het kanaal en op z’n twents goan. Zo als alle goede dingen moesten we hier ook hard en lang voor vechten maar what’s ours is ours. Na 11 minuten werd ons bloed, zweet en tranen (sorry Manny) beloond met een keurige ingeschoten combinatie van heel de 1ste aanvalslijn. De fortuinlijk schutter van deze powerplay goal (ja ook wij kunnen dat) was in dit geval echt Karst, daar was geen twijfel over. Zoals zo vaak bij sibling rivalry het geval, moest Hengels 2de of, als je het lieftallige zusje meetelt, 3de zich direct laten gelden. Nog geen 2 minuten later (ja ik weet wel dat dat niet helemaal direct is maar in ijshockey begrippen dicht genoeg erbij) wist hij met een snelheid gelijk aan de poppetjes op mijn ijshockeybaantje van de kerstversiering, hij een gouden pass van zijn broertje te verzilveren. Om even de rangorde in de familie duidelijk te maken was het 1 ½ minuut later wederom raak door de oude Hengel Karst. (kunnen we hier misschien wat mee in toekomstige wedstrijden, ik weet het niet). Ondertussen 2-6. Glorie is ons, de zon staat op ons gericht, vruchten zullen geplukt worden of verboden gegeten al naar gelang je geloof. Zover was het echter nog niet, een tijdelijke flauwte van onze tot dan toe onfeilbare sluitpost kon ons nog nekken. Misschien nog eentje erbij prikken een goed idee. Maar wie dan? Wat dacht je van onze eigen versie van de lang uitgestorven mammoet? Lijkt mij ook. Misschien dat onze sluitpost ook nog zijn deel hieraan wil bijdragen? OK, splijtende pass, Brodeur waardig, op de broer van Jako, Bjorn. Op hoge snelheid het aanvalsvak in vliegen en een lepe slow-pass een metertje buiten de slot. Een volledig op stoom zijn mammoet is dan natuurlijk niet meer af te stoppen dus zelf meevliegend in zijn halve slice backhand (had ie van Bjorn Borg(er) afgekeken) de steeds meer aftakelende Friese goalie overpowerend wist Manny zijn scoring droogte te bewateren. KABAM. Of PLONS. Eindstand:2-7. Op naar het bier. Oh, verrassend ook heel weinig straffen, zouden we dan toch niet zo gemeen spelen als alom in Den Haag gedacht wordt, voor zover dat binnen hun vermogen ligt natuurlijk. Ik weet het niet. In ieder geval is deze strijd gestreden met bevredigend (niet kreunen Manny) resultaat.

Ik wil dit relaas besluiten met de wijze woorden van de vielosoof Confusies: Als drank is in de coach, zijn we net bij de Mac geweest.

Groet’n

Over Big T

Bekijk ook

Trainersgilde gecertificeerd

Teneinde zich verder te professionaliseren nadat de meeste vrijwilligers al een bewijs van onbesproken gedrag …