+++++POEPGAATJE+++++

Zoals zo vaak blijkt, komt er na grote diepte punten vaak euforisch hoogtepunten. Moest ik woensdag jl. nog de veel te vroeg gestorven moeder, bijna familie, van een zeer goede kameraad van mij met pijn in mijn hart wegbrengen, waardoor je bij het aanblik van zoveel ellende de moed zo diep in de schoenen zinkt dat je denkt dat je er nooit meer uitkomt. Komt er zaterdag een zootje ongeregeld mee naar Nijmegen om een verwachte nederlaag mee naar huis te nemen, verrassen die mij en tegenstander met een hoogstaand stukje ijshockey ondersteund door een manisch gedreven verbetenheid waar een volwassen ijsbeer op de gesmolten poolkap nog u tegen zegt. Het was een stukje billenknijpen waar Jos Brink jaloers op zou worden, zo was de spanning te snijden. Niet voor mij natuurlijk want ik was op zoek naar de dichts bij zijnde keramische poeptransport systeem teneinde mijn gevoelens onder woorden te brengen. In de aanvang van deze glorieuze reis naar onsterfelijkheid wisten we Manuel al te laten wennen aan zijn later onvermijdelijke nieuwe behuizing met verticale rechtopstaande stalen spijlen als scheidingswand tussen hem en de rest van de samenleving. Tevens waren we in 1 keer goed gereden wat voor mij een godswonder is dus een verrassing had mij toen al niet meer moeten verrassen. Nadat ook al de andere jochies de ijsbaan van plezier hadden gevonden kon de mis en place kon beginnen. Het werd wel eens tijd voor een fashion statement dus besloten we de hagelwitte shirt te combineren met de marine blauwe lange kousen, handgebreid van de beste schapen uit Texel alleen gevoed met de langste grasstelen van de fermste kwaliteit voor een sterke draad. Vol trots gingen we het ijs op, met slechts 3 poortwachters (wie denkt er nu aan verdedigen als je er zo mooi uit ziet) en 6 stormtroopers. De eerste slag was al gewonnen, toen we de wir war aan helmkleuren zagen en de foeilelijke rood zwarte outfits. Kom maar op.

Natuurlijk weten wij van ons zelf dat we elke wedstrijd kunnen winnen, als we maar meer goals dan de tegenstander maken dus laten we daar onze tactiek nu maar op afstemmen, winnen we weer een slag. Beetje discussie over wie de captain is enzo maar in een collectief is het moeilijk iemand aan te wijzen als begeesterd leider op het ijs maar Rick bleek meer dan bereid deze taak op hem te nemen. A-tjes hebben we toch niet nodig, iedereen praat met de scheids in het eerste. Als een stel jonge honden gingen we van start om nu eindelijk eens te voorkomen dat we binnen 5 minuten achter staan en dit bleek zijn vruchten af te werpen. Den opponent was dermate onder de indruk dat de eerste minuten het spel een zeer zwaar Lions tintje had. Helaas wilde de Nijmeegse hoop in bange dagen niet helemaal meewerken en meerdere malen moesten de uprights en de dwarsligger dwarsliggen. Nijmegen kwam er nagenoeg niet aan te pas, hun inbreng bleef beperkt tot wat dwarrelende afstand schoten waar onze Grizzly geen enkel moeite mee had. Sterker nog, hij ging zich bij vlagen bemoeien met het spel door zijn tot dan toe onbekende stickhandling ter faveure te brengen. Het mocht echter niet baten want de double donut bleef op het bord tot de zuur verdiende rust. Door enig overmatig fanatisme wisten sommige onverlaten zich al wel op de sheet te spelen, vooral slashing was in trek. De spanning begon op te lopen.

Na wat fine tuning door de coaching staf en het verstrekken van de schaarse maar oh zo noodzakelijke zuurstof eenheden betraden we een voor ons nieuw gebied, de 2de periode met nog 0 tegentreffers. Mij benieuwen waar dit heen zou leiden. We hadden ons voorgenomen niet meer terug te slaan als de vlegels ons weer onheus zouden bejegenen om te proberen een aantal man meer situaties af te dwingen. Dit bleek te werken want al na 2 minuten trapte de eerste Nijmeegse bruut in de val. Ook toen bleek ondanks verwoede pogingen de Nijmeegse Lundquist ons meester te zijn. Gewoon maar door blijven beuken en kijken of buigen barsten wordt. Ondertussen begon ook Nijmegen een beetje meer grip op hun spel te krijgen en wisten ze meerdere malen dieper door te dringen in onze zone, of misschien waren ze gewend daar te spelen uit de vorige periode, ik weet het niet maar het begon er dreigender uit te zien. Voorlopig bleek Escalante junior een onneembare hindernis, Stijn een te grote beer op de weg en D Koopman een te watervlugge spring in het veld voor de sporadisch op duikende Holewijn en consorten. Het eind van de 2de periode begon in zicht te komen maar niet voordat Nijmeegse Apeldoorn zich 2 maal van een onreglementaire handeling moest bedienen met als doel de voornoemde D-fence te ontregelen. Goed geschoold in de discipline tot negeren waren deze actie slecht terugslaande effectieven waar we helaas nog steeds geen munt uit wisten te slaan. Het resulteerde echter wel in een rete spannende wedstrijd met de DD nog steeds prijkend op het door lampjes verlichte tijdwaarnemings instrument. Op naar de kleedkamer en de wonden likken.

De schade was zeer beperkt, alleen Manuel bleek wat oud zeer te hebben, Dennis zijn  kuit bleek de vorm van een champignon aan te willen nemen, maar verder leek alles in orde. Gezien onze niet af latende stroom aan kansen begon ik toch echt in een klein wonder te geloven. We wisten dat door deze stand kleine Holewijn op hol zou slaan in de 3de periode en ook meneer Heemskerk zou zich meer in voorwaartse richting willen begeven dus het zou nog opletten worden. Hierdoor moesten er echter natuurlijk voor ons meer kansen komen die eindelijk wellicht de nog niet geslechte rode muur aan het eind zouden breken. Lions, Tear down this wall klonk er door mijn hoofd, wat er ook gebeurd, blijven schieten, je hebt maar een gaatje van 5 centimeter nodig en het is klaar. De meeste wedstrijden worden gewonnen met ugly goals, hou je daar aan vast. Eindelijk was het dan zover, na nog een straf voor de thuisploeg konden we de puck beheerst rond spelen waarna Rick zich zo over boomlange Heemskerk liep op te winden dat hij besloot hem van de planeet te schieten. De puck raakte hem echter onder zo’n bizarre hoek dat deze pardoes in het goal plofte. Het ijs was gebroken, de kogel was door de kerk, de ban gebroken, het evenwicht verstoort, het ijzer lag in het vuur klaar om gesmeed te worden. Nog 13 minuten het befaamde billen knijpen. Eerst nog even een penalty killing doen wegens holding de sticker van iemand anders. Met Bjorn en Jurjen bijgeschoven in de laatste linie wisten we ook dit te weren. Konden we weer aan aanvallen gaan denken. Meneer Holewijn begon echter irritant vaak rondjes in het rechtsvoor gedeelte te draaien maar vond gelukkig elke keer een Lions stick op zijn pad naar de gelijk maker. Nog een face-off in het aanvalsvak om de druk te verhogen. Een zachte pass net achter topschutter en hengelaar Jurjen draaide zich om en met een fabelachtige draai van zijn boven torso wist hij de biscuit naar de open 5 centimeter tussen de pads van de goalie te sturen die totaal niet in de gaten had dat hij onder vijandelijk vuur lag. Tergend langzaam promoveerde dit slap schot zich tot 2-0, POEPGAATJE!!! 6 minuten nog tot het fluitsignaal, proberen de shut-out vast te houden, Dunne Dennis wil ook wel eens pleziertje. Neen dacht Jorick, ik wil ook nog een doelpuntje maken, laat die man op de blauwe lijn maar staan, aan de boards sta ik vrij. Na een proefschot van de zeer vrij staande point shooter werd wonder boven wonder dezelfde man in stelling gebracht die geleerd had uit voorgaande poging en feilloos van Dennis shut-out een cry-out wist te maken. 2-1. God gloeiend godver de godver nog 5 minuten. Nu geen domme dingen doen, de laatste minuut moet gehaald worden. Dit was voor Santi aan dovenmans oren gericht want op 58:59 besloot hij zijn trapje mee te nemen en vanaf grotere hoogte ene tegenstander op zijn snuit te pompen. Hierna waren alle inspanningen der weerbaarheid te laat, de gram was gehaald. Nog even de overtal om zeep helpen door per ongeluk tegen de vuist aan te lopen waardoor de grootste mongol beneden de rivieren ook kon gaan. 4 tegen 4, 60 seconden te gaan, stand 2-1 voor de underdog, kan het spannender? Natuurlijk, het had gelijk kunnen zijn maar dat was het lekker niet. Ondanks geniepige trucjes met de klok kwam de overwinning niet meer in gevaar en was de overwinning ons. CONFETTI!!! TARARARA TARARARA, ALAAF 2 HELE GROTE BLOEMKOLE LALALALALA. Op naar de M, gaan we het vier’n.

Over Big T

Bekijk ook

De Uil van Minerva spreidt te laat zijn vleugels

Enschede Lions verliest finale van Eindhoven: 5-2   (Door Eddy van der Ley) Enschede Lions …

één reactie

  1. Geweldig..!!!
    Vanavond gaan we weer knalluh!!