U14 bewaart het mooiste voor het laatst

Published On 6 March, 2011 | By jurjen | Lions Jeugd

Door Eddy van der Ley
foto: Ilonka Ketzer

Onder het motto ‘het mooiste bewaren we voor het laatst’ heeft het U14-team op de slotdag van de competitie vriend en vijand versteld doen staan. De jonge Lions, voor de duvel niet bang, boekten op eigen ijs een historische overwinning op het hoger ingeschatte Nijmegen Devils: 5-3.

De vreugde over de eerste zege (!) van het seizoen kende na afloop geen grenzen. Alsof de Stanley Cup was veroverd, werd doelman Bart – één van de absolute uitblinkers op een gedenkwaardige ijshockeymiddag – bedolven onder juichende medespelers. De U14 had gewonnen en dat moest en zou gevierd worden. Gadegeslagen door verbouwereerde recreatie- en wedstrijdschaatsers zette het feestje zich prompt voort op de buitenbaan, met twee heuse ererondjes en dito glijpartijen.

De jubel was voorstelbaar, juist door de diepere achtergrond. De U14 nam dit seizoen voor het eerst deel aan de competitie, in een verse samenstelling. Sommige jongens waren al eens in de wedstrijdverband actief geweest, voor de Blue Caps, anderen helemaal niet. De strijd met de beste ijshockeyende leeftijdsgenoten van Nederland beloofde derhalve één groot en ongewis avontuur te worden, waarvan de afloop onmogelijk te voorspellen was.

Dat bleek ook in de praktijk. Het werd een seizoen van vallen en opstaan, van butsen en builen. Tegen ingespeelde en soepel scharnierende ploegen als Utrecht, Zoetermeer en Heerenveen kregen de Lions aanvankelijk alle hoeken van de ijsvloer te zien, maar het mooie was dat ze het hoofd zelden lieten hangen, bleven knokken en lering probeerden te trekken uit iedere tegenslag.

Met de wedstrijd zag je de ploeg progressie boeken. In het uitduel tegen het hoog genoteerde Amstel Tijgers, in het barokke Jaap Eden-ijsstadion in Amsterdam, haalden de Lions voor het eerst een zeer aanvaardbaar niveau, door twee periodes lang in de race te blijven voor een goed resultaat. Uiteindelijk werd het nog 9-1 voor de thuisclub, maar de toon van de vooruitgang was gezet.

Waar de Lions in de eerste maanden gedoemd waren tot afbraakijshockey, werd het spel steeds beter. Tegen Zoetermeer 2 (6-2), Dordrecht (4-1) en Den Haag (2-0) was er sprake van een heuse wedstrijd, die met beperkt verschil verloren werd. Op grond daarvan was de hoop op een eerste puntje – of misschien wel een overwinning – gevestigd op de play-offs, maar tegen Hoorn (3-6), Groningen (4-11) en Zoetermeer 2 (1-11) werd toch nog met duidelijke cijfers verloren.

Totdat de slotdag van het seizoen aanbrak en Nijmegen Devils op bezoek kwam. Nijmegen, was dat niet de ploeg die in het Travium-ijsstadion nog met 15-1 te sterk was geweest voor de Lions? Juist, en uit die wetenschap diepte de U14 de honger, de wil en de adrenaline op om op ondubbelzinnige wijze revanche te nemen. De eerste overwinning, op de slotdag van het seizoen? Het was een fantastisch perspectief, want de laatste wedstrijd blijft per definitie het langst in je herinnering rondcirkelen. Zeker na een overwinning…

Aan de andere kant: tussen willen en kunnen zit vaak een wereld van verschil. Dit keer ook?  Feit was dat de Lions het moesten doen zonder Joel Mollink (carnaval) en Nick de Vos (schorsing), en dus (met negen man) nog geen twee volle lijnen ter beschikking hadden.

Op de memorabele zaterdag de vijfde maart, van het jaar 2011, maakte het allemaal niet uit. De spelers die er wel stonden, toonden vanaf de eerste face-off een ongekend staaltje kadaverdiscipline, gekoppeld aan de absolute wil om te winnen. De Nijmeegse coach kon schreeuwen en gebaren wat hij wilde,  het hielp allemaal weinig. Enschede Lions speelde (eindelijk) zoals ijshockey gespeeld hoort te worden: dynamisch, slim, agressief, met veel druk naar voren.

Het leverde een reeks mooie kansen op, maar ook een tegenvaller. Na acht minuten kwam Nijmegen op 0-1, na een taxatiefoutje van de verder sterk acterende goalie Bart. De Lions sloegen binnen de kortste keren terug, via Pepijn van der Vaart, die vanuit de rechterhoek op het doel vuurde, en met een beetje hulp van de Nijmeegse goalie de gelijkmaker mocht vieren: 1-1.

Zelfs de muziek liep (dit keer) in de pas met de actie op het ijs. Welcome to the jungle van Guns ’n Roses, Heroes van David Bowie en Breakfast in America van Supertramp: het was weleens minder op de ijsbaan in Enschede.

Dat de Devils in de tweede periode andermaal de leiding namen, verontrustte niemand in het Enschedese kamp. In de 27ste minuut scoorde Nick Legtenberg na een magistrale solo de 2-2, precies 22 seconden bracht Niek Schlosser, na een assist van aanvoerder Rick van Gemert, voor het eerst de voorsprong op het bord: 3-2. De afsluitende periode droeg alle kenmerken van een regelrecht spektakelstuk. Nijmegen ging alles of niets spelen en zag die tactiek zowaar beloond worden met de 3-3, maar de Lions rechtten andermaal hun rug en trokken de wedstrijd op professionele wijze naar zich toe.

Quinten van der Leest scoorde in de 41ste minuut de veelbejubelde gelijkmaker, op aangeven van Bobbie van Gemert, en een dikke minuut voor tijd stuurde Igor van der Ley ploegmaat Pepijn van der Vaart op het inmiddels verlaten Nijmeegse doel af: de aanvaller tekende zonder problemen de ‘empty-netter’ en maakte aan alle twijfel en onzekerheid een einde: 5-3.

De eerste zege van het seizoen leidde, zoals gemeld, tot extatische vreugdetaferelen. Het zou derhalve nog lang onrustig blijven in Enschede…

Like this Article? Share it!

About The Author

Comments are closed.