Door Dylan Escalante

Zondag wordt er in Leeuwarden ook een interessante wedstrijd gespeeld. De Vikings spelen daar tegen koploper Den Haag. Leeuwarden moet deze wedstrijd winnen willen ze nog play-offs halen. Enschede Lions 1 en Den Haag hebben alles zelf in de hand en kunnen beiden op doelsaldo eerste worden in de poule.

Voor Lions 1 staan er na deze wedstrijd nog 2 wedstrijden op het programma. Uit in Groningen en uit in Heerenveen.

Voor het complete schema, en de complete stand. Kijk op de site van de ijshockeybond.

Dus samengevat, Aanstaande Zaterdag om 20.30u @ IJsbaan Twente : Enschede Lions 1 – Leiden Polar Bears

Het was een memorabele en historische week in de wondere wereld van het (top)ijshockey. Eerst baarde de Duitse verdediger Dennis Seidenberg van Boston Bruins opzien door in het NHL-duel tegen Ottawa Senators met een ziedend slapshot vanaf de middenlijn (!) doel te treffen (check youtube.com of bruins.nhl.com), vervolgens evenaarde Edmonton Oilers-aanvaller Sam Gagner een NHL-record van Wayne Gretzky, door in de wedstrijd tegen Chicago Blackhawks (8-4) vier doelpunten en vier assists te produceren (check youtube.com of oilers.nhl.com) en als klap op de vuurpijl schreven de jeugdrecreanten van Enschede Lions geschiedenis, door ten koste van Dordrecht Lions – en na een 0-2 achterstand – de tweede triomf van het seizoen te boeken: 5-3!

De jubel was groot op de ijsbaan Twente, en de opluchting al evenzeer, want vooraf zat er best een beetje druk op de wedstrijd tegen Dordrecht. Omdat adel nu eenmaal verplicht, moest er gewonnen worden. Om de simpele reden dat Enschede meer kwaliteit aan boord heeft. Alleen zegt dat in sport niet altijd alles. Je hebt van die wedstrijden dat je veel beter bent dan de tegenstander, dat je een heus bombardement aan schoten loslaat op het vijandelijke doel, maar uiteindelijk toch als verliezer het ijs verlaat.

En om een lang verhaal kort te maken: de Lions weten precies hoe dat voelt. Twee keer eerder hadden ze de winst op de eigen ijsbaan voor het grijpen, tegen Zoetermeer Panters en Leiden Lions. Maar in beide gevallen keepte de goalie van de tegenpartij de wedstrijd van zijn leven. Uitgerekend tegen Enschede!!! Of zou het misschien aan de zuiverheid van de schoten gelegen hebben? Ach, de waarheid zal wel ergens in het midden liggen, maar het katterige gevoel was er niet minder om. 7-8 tegen Zoetermeer, ondanks een overwicht, en 2-3 tegen Leiden, ondanks een nog groter overwicht, nee, het zat de Lions niet mee.

Objectief gezien zou een dubbele overwinning overigens niet meer dan terecht zijn geweest, want het leeftijdsverschil was nogal groot. Zo zagen de nog dartele Lions een tegenstander na een wedstrijd doodleuk in de auto stappen en wegrijden. Niet als passagier, maar als bestuurder! En om nu te suggereren dat de jongeman geen rijbewijs had en illegaal een auto bestuurde, nee, dat zou te ver gaan. Hij was immers ook al getrouwd. Voor de tweede keer… Althans, zo ging het gerucht.

Daarmee is in een notendop de situatie van het Nederlandse jeugdijshockey geschetst. Wie zich inschrijft in de competitie der jeugdrecreanten, zoals de Lions dit seizoen, loopt het risico om op aanzienlijke leeftijdsverschillen te stuiten. De ploeg uit Enschede is relatief jong en klein (met ook jongens van 12 en 13 jaar), maar het kan zomaar voorkomen dat de gemiddelde leeftijd van de opponent 16 is. En als de coach van zo’n ploeg dan bovendien een – nog oudere – dispensatiespeler laat meedoen, bij gebrek aan voldoende manschappen, en de speler in kwestie is prompt de uitblinker, tja, dan sta je daar met je goede fatsoen en je prachtige bedoelingen.

Toch draaien de Enschede Lions een prima seizoen. Want er kleeft ook een voordeel aan grotere en fysieke sterke tegenstanders: het vergroot je weerbaarheid en je gaat er slimmer van spelen. Ploegen als Nijmegen (inmiddels kampioen) en Hoorn zijn echt een maatje te groot, vooral in letterlijke zin, maar in de andere duels hebben de Lions blijk gegeven van een grote progressie ten opzichte van de vorige jaargang.

Alle jongens zijn – dankzij de uitstekende training en coaching – soepeler gaan schaatsen en technisch beter gaan spelen, dus dat belooft veel voor de toekomst. Maar je wilt ook graag – om het spelplezier te optimaliseren – de vruchten plukken van de harde arbeid, in de vorm van heuse overwinningen. En niet steeds na een goede partij op het nippertje je hoofd moeten buigen, zoals tegen Zoetermeer en Leiden, omdat hun goalies nu eenmaal een toverdrankje hadden genomen….

Vandaar dat de thuiswedstrijd tegen het nog puntloze Dordrecht ook zo belangrijk was. In het uitduel hadden de Lions zich van hun beste en meest daadkrachtige kant laten zien, door glorieus met 8-4 te zegevieren. Maar zouden ze thuis ook kunnen winnen? En de harten van het trouwe thuispubliek bij Siberische temperaturen met mooi ijshockey kunnen verwarmen?

Tja, hoe zeggen we dat diplomatiek? Het leek er aanvankelijk niet helemaal op. Alsof de Lions nog niet ontwaakt waren uit een winterslaap, kon Dordrecht zomaar een 2-0 voorsprong nemen. Te veel puckverlies, een matige opbouw, weinig vloeiend aanvalsspel: zou de druk van het moeten winnen op de Twentse benen en geest zijn geslagen?

Niets bleek minder waar. De Lions – aangetreden zonder Pepijn van der Vaart en Sjors van Roosmalen – hadden ‘gewoon’ wat opstartproblemen, want tegen het einde van de eerste periode kwam er schwung in het spel en tekende Dani van Gemert knap voor de 1-2. In het tweede bedrijf  greep de thuisploeg definitief de regie, maar kwam een oud euvel om de hoek kijken. Kansen te over, maar doelpunten? Ho maar. Op één moment na: na een lange belegering van het Dordrechtse doel stond Lars Koning op de goede plaats: 2-2

Toch hadden de gasten aan één goed uitgevoerde break-out genoeg om de oude verhoudingen te herstellen: 2-3. Het zou evenwel de laatste keer zijn dat Bart Arnolli een tegentreffer zou toestaan. De goalie leverde een puike partij af, net als de andere Lions. Zoals alle verdedigers – Rick van Gemert, Casper Lastdrager, Igor van der Ley en Joël Mollink – zich van hun beste kant toonden, zo gold dat ook voor de aanvallers (Joy Ekelhof, Nick de Vos, Niek Schlösser, Dani van Gemert, Nick Legtenberg, Quinten van der Leest en Lars Koning).

Met name topscorer Joy Ekelhof, soms een tovenaar met de stick, liet fraaie staaltjes van ijshockeytechniek zien, al kwam hij – voor de verandering – niet tot scoren. Die eer ging in de laatste periode naar respectievelijk Nick de Vos, die heel attent uit de rebound de 3-3 aantekende, en Niek Schlösser, die de Lions van dichtbij op het spoor van de overwinning zette: 4-3. Toen de goalie van Dordrecht ook nog zo vriendelijk was de puck over zijn eigen doellijn te duwen, goed voor de verdiende 5-3 (die op naam kwam van weer Niek Schlösser), was de beslissing gerealiseerd en de zege een feit.

En zo verschaften de Lions zich, naast Dennis Seidenberg en Sam Gagner, een welverdiende plaats in de geschiedenis van een memorabele ijshockeyweek. (Eddy van der Ley)

Programma Enschede lions 1

De rest van het seizoen ziet er voor de Enschede Lions 1 goed uit. Dit weekend reizen ze af naar Amsterdam. De thuiswedstrijd werd nog redelijk moeizaam gewonnen met 6-1. Laten we hopen dat het hun uit beter af gaat. Op 18 februari wordt de laatste thuiswedstrijd van de competitie gespeeld tegen de Leiden Polar Bears. Daarna wordt er op zondag 26 februari afgereisd naar Groningen. Het weekend van 3 en 4 maart word een heus ijshockey weekend voor de Enschede lions 1. Zaterdag 3 maart word er uit gespeeld tegen de Friesland flyers Heerenveen en zondag 4 maart uit tegen de Leiden Kings. Nog maar 5 wedstrijden en dan zit de competitie er al weer op! Daarom hopen wij u allen thuis nog te zien op 18 februari tegen de Leiden Polar Bears.

Hierna is het de beurt aan Enschede Lions 2. Tegenstander is Los Padres, Utrecht. Uit werd er met 0-12 gewonnen. Afwachten of Enschede thuis ook de goal leeg zal houden.

Dus,  om 17.30 uur: Enschede Lions JR – Dordrecht Lions JR
om 20.30 uur: Enschede Lions 2 – Los Padres Utrecht

Klik hier om je via facebook aan te melden voor dit evenement! 

Jeugd

Op zaterdag mag de jeugd als eerst afslappen. Tegenstander was het illustere Leiden Lions en, zoals de overeenkomstige naam al doet vermoeden, werd dit een battle of the names. Lang ging het gelijk op tot een geweldige goal in de 1^ste periode door Joy “altijd een plezier om naar te kijken” Ekelhof (misschien bij jullie bekend van zijn geweldige goal bij het senioren toernooi van de Lions in 2011). De puck werd hem voorzien door shaking Nick Vos, een combinatie die dit seizoen vaker succes heeft. De verdediging wist, onder leiding van Casper Lastdrager, het achterin 30 minuten lang dicht te houden waarna Leiden 2 snelle power play goals wist te produceren. De 2^de periode werd daardoor met een 1-2 stand afgesloten, moment van bezinning dus. Na enige donderspeeches der coaches (ons senioren ook niet onbekend, hè Erik en Jeroen) werd met vernieuwde energie de 3^de periode aangevangen. Dit leverde na 10 minuten de zeer verdiende gelijkmaker op, wederom voor rekening van Joy Ekelhof, alleen nu op eigen kracht. Nu de overwinning nog. Helaas, mede door het sterke optreden van de goalie van Leiden (wat was die vent groot), kon de offence het net niet meer laten vibreren. Door een kleine balans verstoring van de tot dan toe uitstekend keepende goalie van Enschede wist Leiden echter wel te scoren. Bart kon zelfs met een kopbal de zaak nog niet keren (talk about commitment) wat Leiden enigszins geflatteerd de volle 2 punten opleverde. Afgezien van de stand lijkt me niet dat Enschede zich hoeft te schamen. Een 3-2 of 4-2 overwinning had zeker geen onterechte uitslag geweest maar niet altijd de beste wint bij ons geliefde IJshockey. Je moet maar zo denken “What doesn’t kill you makes you stronger, or not”.

Lions 1

Nog natrillend van de spanning konden wij onschuldige toeschouwers ons opmaken voor de main event of the night. Blijkbaar zat de schrik er goed in bij Leiden Lions dus vaardigde ze de biggest cat of them all af: the Tigers. Natuurlijk hebben tijgers scherpe nagels maar niet zo scherp als de blikken van de scheidsrechters en tafel beheerders. Al snel werden er wat leeuwen ontdekt tussen de normaal solitair levende tijgers. Zij waren echter voorzien van schuilnamen, waarschijnlijk om niet door de tijgers herkend te worden. De officiële boswachters wisten echter de juiste soortnamen bij de juiste beestjes te plaatsen (Waku Waku) waarna de clash kon aanvangen. Lions 1 is sinds dit jaar ontdaan van de dubbele Hengelaar, alle Peperkampjes en zowel het beroep als de speler Smit zodat wij clean het seizoen konden aanvangen. Tijd voor de nieuwe helden. Doorgestoten tot de elite is “pretty boy” Santi (nee, niet die met het pak aan, die is al weer weg) ten Boske. Twee sterke lijnen zijn het resultaat, primair (Jurjen van de Hengelsport, Rick “Slick” Koopman, Manuel!! Homeier voor de doelpuntjes, Mark “kaboem” Holkenbrink en Erik “weinig liefde” Kuiper als demolition crew) en secundair (Mark “Tighty” Smallenbroek, Bjorn “gnuhh” Borger en Youngblood Santi voor de goals in de 3^de periode als de eerste lijn slaapt, ook hier wat cruising missiles ter verdediging Dennis “Aussy” Koopman en Dylan “Escalatie” Escalante). Stipt 20:31:25 werden de wilde beesten op elkaar los gelaten met 2 zebra’s als prooi. Wie zou het eerst sneuvelen. Dit was zonder enige twijfel de ego van de goal tijger van Leiden. Al na 4 minuten wist Manuel!! op doorgeven van der Kapitan feilloos de garage van Leiden te openen. Nu leven leeuwen wèl in groepjes wat dan natuurlijk resulteerd in repeterende beet 76 seconden later. Natuurlijk moesten ze de jonkies met de prooi laten spelen dus Youngblood Santi mocht deze erin rammen nadat de smash van Borger niet afdoende bleek.  72 seconden later moest de prooi weer even geincapaciteerd worden door één welgemikte aanval. Vissend naar complimentjes wist Jurjen de goalie te verschalken na een blistering slappass van “kaboem” Holkenbrink. Weer 86 seconden later wist de hengelaar “slick” koopman te motiveren om te scoren. Tijd voor een straf. De mooiste “Holding his stick” viel Slick ook ten dele dus zo snel kan succes keren. Dit stagneerde de productie enigszins dus pas in de 12^de minuut kon de eerste jubileum goal genoteerd worden. Mark trok hiervoor naast een te kleine broek ook de stoute schoenen aan. Later bleek dit slechts warmdraaien te zijn want hij bleek zijn zinnen op de 3^de periode gezet te hebben. De goal werd vooraf gegaan een topspin groundstroke van Bjorn. Je zou denken dat we nu wel kunnen rusten maar nee, Jurjen wilde er nog één uit de vijver hengelen die er uiteraard eerst was ingegooid door Manuel!! Omdat het toen nog geen rust was werden de leeuwtjes wat baldadig waarna een aantal de strafbank prematuur als rust punt zochten. Als gevolg nam de leeuwengoalie helaas net iets te vroeg pauze waardoor ook de Tijgers wisten te scoren. 6-1.

Jammer dat de pauze van de Lions doorliep tot de 15^de minuut van de 2^de periode wat Leiden de kans gaf het gat te verkleinen tot 4 goals. Gelukkig wisten ze het tempo uit de eerste periode wel weer op te pakken. Hiervoor moest er wel eerst een stuk van de goalie van Leiden geschoten worden door ons nieuwe artillerie genaamd Holkenbrink. Het aas mocht door Jurjen aan de haak gedaan worden. De voltallige 2^de line of offence trok hier fiducie uit en 57 seconden later werd met vereende kracht de puck bij Bjorn gebracht die zijn smash keihard in het net volleerde. Normaal niks waard maar in deze sport het doel. Na Jurjen van de buitenbaan uit zijn ronde getrokken te hebben mocht deze stipt 60 seconden later na een hoofdtruk (dichterlijke vrijheid) zijn 3^de treffer uit het net vissen. Tijd voor nog een pauze we hadden tenslotte zeker 5 minuten ons best gedaan. 9-2

Tijd om de kap van Smallenbroeks hoofd te halen voor de definitieve killshot. Om hem extra hongerig te krijgen zit hij al 6 maanden op rantsoen en leefde hij die tijd in het nauw. Omdat hij nog enige tijd nodig had om richting te kunnen geven aan zijn ongerichte woede kreeg der Kapitan de kans om bij een gelegenheids formatie te scoren op aanreiken van Bjorjen (is dit een contaminatie of een kunstmatige inseminatie). Jaloers omdat Jurjen voor zijn beurt op het ijs verscheen ramde Manuel!! de puck in de Joal nadat Rick dit al had geprobeerd. Langzaam werd het denderen van Mark’s pootstappen zo luid dat Bjorn en Santi van schrik de puck het net in lieten ricocheren.  Nauwelijks bekomen van deze schrik werden zij geconfronteerd met Mark’s 15 minutes of rage. Hierin wist hij de Tijger goalie zo bang te maken dat hij 3 treffers wist aan te tekenen slecht onderbroken door een herhaling van Manuel’s!! trukje in de 43^ste minuut. De 3 begeleiders bij deze acties waren achtereenvolgens Koopman senior, Bjorn en Santi. Na Mark weer achter tralies te hebben kon Bjorn in alle rust de eindstand bepalen door zijn petjes op te halen. Ook hier had Koopman senior de presale gedaan.

Eindstand een nipte 17-3, wat Erik als scorer van de 10^de goal een kratje bier kost.

Met deze woorden van de kapitein in het achterhoofd werden de lijnen samengesteld en vanaf het begin werd er keihard getraind. De eerste wedstrijd werd uit in Den Haag gewonnen met 3-8, een goed resultaat in een sterk gespeelde wedstrijd. Hierna was Leiden in een uitwedstrijd aan de beurt waar ook gewonnen werd. De eerste lijn speelt goed en is productief! Rick-Kenny-Koopman center in de eerste lijn heeft de touwtje strak in handen en helpt waar nodig zijn teamgenoten uit de brand, maar zodra hij zelf aangepakt wordt, OH MY GOD, THEY KILL…..

Na Leiden was Groningen de tegenstander, en ook deze wedstrijd werd gewonnen. Defender ‘D’ kon zich in deze wedstrijd helemaal uitleven en kon prima mee met het niveau van de Groningers, het is dan ook geen wonder dat er geen stick bij hem langer meegaat dan 4 weken.

De volgende wedstrijd werd uit in Leeuwarden gespeeld. En hier wisten de Lions, als deze pot gewonnen wordt maken we kans om play-offs te spelen! En de pot werd gewonnen met 5-8.  Amsterdam en Leiden waren de volgende tegenstanders, beide wedstrijden werden gewonnen. Hierna Kwam Den Haag in Enschede op bezoek, zij die op revanche uitwaren speelden een goede wedstrijd maar desondanks wisten De Lions met een 4-2 voorsprong de kleedkamer in te gaan na de tweede periode. In de derde periode speelden De Lions de eerste 10 minuten nog sterk maar na een opstootje waar een vader van een speler (waar de naam verder niet van genoemd zal worden) bij betrokken was, waren de Lions nergens meer en gaven zei de winst in de laatste minuten uit handen waardoor de wedstrijd in een 4-4 gelijkspel eindigde. Deze wedstrijd is een goede leerschool geweest, maar desondanks zijn de Lions nog steeds het enige ongeslagen team van de derde divisie.

Na Leeuwarden volgende wedstrijden tegen Leiden en Heerenveen. Leiden Werd in eigen huis met 17-3 terug naar huis gestuurd en Heerenveen, ook in eigen huis, zelfs met 24-1. Wel jammer van die ene tegen goal voor onze goalie Dennis-Roy-van Onna die het hele seizoen al op zijn shutout aast maar deze bij Lions 1 nog niet heeft kunnen pakken, of was dit express Mark-cannonball-Holkebrink? Zodat er weer geen reden was om een feestje te organiseren.. waar is dat feestje?,, wanneer komt dat feestje?? En om nog maar even door te gaan met de wedstrijd tegen Heerenveen waar Jurjen-the kid-van den hengel (de topscoorder van de divisie) dacht zijn puntentotaal eens flink op te vijzelen maar in de eerste periode niet, en in de tweede periode maar 1 keer tot scoren kwam. Als nog wist hij tot een puntentotaal van 10 in deze wedstrijd te komen. Iedere speler van de Lions wist te scoren in deze wedstrijd, maar Dylan-no goal-Escalante waar was jou goal? Ook frappant was dat er in de 2 minuten die de Lions short handed moesten spelen, doordat er iemand zo nodig een penalty moest veroorzaken, er ineens 3 keer achtereen (SH) gescoord kon worden door de eerste lijn toch manu-no checking-Homeijer? En Santi jij bent gewoon een fijne vent, ga zo door!

A.s. zaterdag 28 januari krijgen de Enschede Lions Leeuwarden op bezoek, zouden de Enschede Lions de play-offs zeker kunnen stellen? Komt dat zien, 20:30 uur IJsbaan Twente!

Een toeschouwer vanuit de strafbank.