Deelnemende teams uit heel Nederland en ook onze vrienden uit Amerika zijn van de partij. Een hele dag ijshockey plezier voor iedereen. ( voor deelnemende teams zie het wedstrijd schema onder aan de pagina )

Na lang wachten en een stemmig gezongen volkslied van een land naar keuze werden onze oren gegeseld door een trendsettende malloot met een paar pijpen in de hand. Blijkbaar weinig zuurstof in de Tilburgse hooglanden maar dat mocht ons niet deren. De volgende aanslag was visueel door het verschijnen van de tegenstander in het meest onooglijke shirt wat je je maar kunt voorstellen. Door hun misrekening werd onze meest effectieve yell hieruit geboren wat waarschijnlijk de doorslag heeft gegeven. Totaal niet onder de indruk en misschien zelfs een beetje getergd gingen onze helden van acquit. Al snel leek de Enschedese formatie een overwicht te creëren waar een aantal kleine kansjes uit rolde. Het duurde echter 10 minuten voor wij dit onder luid gejuich tot goal mochten promoveren. Na een eindeloos lijkende schietoefening kon Jurjen de eerste haring uit de ton halen. Hij wist zelfs met zijn rug naar de goal de puck in de 3^de rebound alsnog langs Tilburgse sluitpost te werken gevierd door een kleine ontlading achter de goal. Natuurlijk hoopte wij op de voor Lions zo bekende snelle 2^de treffer maar afgezien van de dadendrang en aansluitend bezoek aan de Sin-Bin van teruggekeerde Karst (ik denk dat hij gewoon in die Duitse bus zat) en een heen en weer vliegend spelbeeld werd er niet meer gescoord in de openingsperiode. Niet slecht maar de wedstrijd was zeker nog niet gewonnen. De strijd op de tribune werd na een Russisch gesproken woord en een superieur vocaal volume echter al nagenoeg in ons voordeel beslist. Klaar voor de spreekwoordelijk brug naar de overwinning: de 2^de periode.

Snel na aanvang scoorde de Tilburgse ruitjes totaal onverwacht tegen. De niet ingecalculeerd wil tot directie verandering der puck was hier mede debet aan. Toch raakte onze jongens niet van slag en wisten hun lichte overwicht weer enigszins te herstellen waarna er een afgekeurde goal en aantal schijtsrechterlijk dwalingen, waaronder een belachelijk misconduct voor de op dat moment reeds opgesloten schutter Holkenbrink, aan te pas moesten komen om het overtal zover te maximaliseren dat Tilburg nogmaals Dennis kon verschalken. Vrijwel direct daarna klonk de hoorn voor het einde der periode zodat Enschede de sportieve wraak nog even moest uitstellen. Alles is nog mogelijk, de stemming zat er in ieder geval nog steeds goed in.

Na wat ijspoetsen startte de moeder der periodes: de 3^de periode. Ga der maar even voor zitten, wij bleven staan. Al in hun 2^de shift wist de primaire attack-force der Lions de Tilburgse goalie in het luchtledige te laten grijpen. Om elkaar niks te kort te doen was het nu Rick “Kenny” aan de beurt op aanreiken van de gehele familie Hengel, het evenwicht was weer hersteld. Duidelijk was echter wel dat we het niet cadeau zouden krijgen dus alle zeilen moesten worden bijgezet. Dit werd nog duidelijker toen in de volgende shift Tilburg direct terug sloeg door het verschil weer terug te brengen. Het duurde even voor Enschede deze klap te boven was maar door boven zichzelf uitstijgende verdedigers en daarmee gepaard gaande sierlijke duiken teneinde een puck te onderscheppen, blokkeren of passen werd voorkomen dat Tilburg dit grapje nogmaals kon uitvoeren. De verbetenheid straalde van de Enschedese formatie af waardoor het bijna vanzelfsprekend leek dat de 3-3 zou vallen. 13 minuten voor het eind wist dezelfde Hengel tandem Manuel!! in staat te stellen om zijn vizier te testen met als resultaat KABOEM 3-3. Om te voorkomen dat Tilburg zijn grapje zou herhalen werd er iets te enthousiast verdedigd waardoor een uitgestelde straf de Highlanders alsnog de mogelijkheid schonk op voorsprong te komen. Helaas waren ze daar niet vanaf te brengen, 4-3. Nog 12 minuten om het tij te keren. Tijd om de mannen van de jongens te scheiden. De zenuwen gierde iedereen in tussen door de keel en de spanning was te snijden en meer van die superlatieven. Tijd om het kanon te laden, richten en vuren. De tot dan toe nog redelijk ongelukkige artillerie werd zorgvuldig in stelling gebracht. Na wat testschoten was het dan eindelijk raak. Mark wist een puck zo nauwkeurig af te laten ketsen op Manuel dat de in de war geraakte Tilburgse goalie spontaan in huilen uitbarstte waarna hij beschaamd de biscuit uit het net kon vissen. 4-4. Nu buigen of barsten. Nog 7 minuten alles op alles. Beide partijen trokken alle registers leeg wat 2 ½ minuut voor het einde nog een straf voor “stikker op de kop” Koopman opleverde. Professioneel genoeg want de speler had vrije doorgang naar de goal en een tegengoal op dat moment is meestal dodelijk. Gelukkig wisten de Lions het hoofd koel genoeg te houden om de periode zonder schade verder uit te spelen waarna het met name in de handen van onze Enschedese “the Wall” Dennis kwam te liggen. Was hij hier tegen opgewassen of zou hij barsten op het laatste moment? Uiteraard was de minst gepasseerde goalie van de 3^de divisie tegen deze schier onmogelijke taak opgewassen en pareerde hij met het grootste gemak de laatste speldenprikjes van de kiltdragers. Als tegenprestatie leverde Karst daarna de broodnodige treffer op en kon  het feest beginnen. Uren later werden wij verzocht de kleedkamer en tribune nu toch eindelijk eens te verlaten, men wilde ook naar huis. Ons busje was toen reeds bijgevuld en opgewarmd zodat wij de plaat konden poetsen. Zoals het een echte Oscar waardige prestatie betaamd werden alle benodigde dankwoordjes door de Kapitein gedaan. Tevens werd het jeugdteam nog even in het zonnetje gezet voor hun geweldige seizoen wat gewaardeerd werd met de rijkelijk aanwezige gouden medailles. (Erik, als je tekort hebt dan heb ik er nog 1 gevonden). Om deze memorabele avond af te sluiten wou ik ons kleding advies voor Tilburg nog 1 keer herhalen: “WAT EEN LELIJKE SHIRTS” .

Met gloeiende wangen van de koorts hou ik het beeldscherm van mijn computer in de gaten. Het is kwart over negen in de avond en ik ben voor de derde keer wakker  uit een koortsachtige slaap. De finale van de  Playoffs in de derde divisie,  die in Tilburg gespeeld word is net begonnen.  Ik ben er niet bij.  Ik heb de griep en lig in bed.

Mijn gedachten dwalen af naar 22 maart 2009 waar de Enschede Lions de finale speelden tegen het roemruchte team van HIJS. Den haag.  Dat was een schitterende finale waarin prachtig ijshockey werd gespeeld, dat zelfs het Haagse publiek er stil van werd.  De Lions verdienden destijds terecht de titel . Ze waren het beste team van de derde divisie. Geen wedstrijd werd verloren.

Ik kijk met een schuin oog naar het beeldscherm en zie op Facebook dat het eerste doelpunt is gescoord is door de Lions. Gelukkig. Het eerste punt is gescoord. Nu maar hopen dat deze kleine voorsprong uitgebouwd  kan worden. Het is van belang dat ze niet teveel uit balans raken en rustig blijven. De rust houden en tegelijkertijd gebrand zijn op scoren blijft lastig. Het is balanceren tussen verstand en gevoel.  De eerste periode is afgelopen.1-1.  Nog niks aan de hand dus.  Ik neem nog maar weer een paracetamol en blader door de geschiedenis van de Enschede Lions door foto’s te bekijken die ik in de loop der jaren heb gemaakt.

Het huidige team verschilt enorm met het team uit 2009 dat na divisiekampioen te zijn geworden het in de tweede divisie wilde proberen. Voor sommigen werd dit een grote desillusie, voor anderen was het een grote leerschool .  Ook verliezen moet je leren. Soms moet je eerst iets afbreken voordat je  weer iets op kan gaan bouwen.  Slechts drie spelers van het huidige team waren er destijds bij in Den haag. De rest deed nog niet mee of was nog geen lid. Die kennen nog niet het gevoel van kampioen worden. De adrenaline die door het lijf stroomt,  de endorfine die aangemaakt wordt na het laatste fluitsignaal. De euforie, de grote  ontlading.  Ik vond het geweldig om destijds mee te maken.

Terwijl ik  terug dacht aan die glorieuze  tijd en half in slaap dommelde  is de complete tweede periode aan mij voorbij gegaan. Shit. Na wat heen en weer gelees begrip ik dat de twee ploegen enorm aan elkaar gewaagd zijn. Ze staan met 2-1- achter. Ook begrijp ik dat er wat domme straffen zijn gevallen. Dit gebeurt wel vaker. Dan komt het venijn en het fanatisme om de hoek kijken. Maar als je met je hart speelt is het lastig om je hoofd koel te houden.

Mijn hoofdpijn begint weer op te komen als ik het verloop van de wedstrijd volg op mijn laptop. Het is ongelofelijk spannend. Er wordt heen en weer gescoord .  De spanning is groot.  Seconden tikken weg en ik tuur naar het laatste bericht wat al vier minuten geleden geplaatst is. 4-4-. De onzekerheid is groot. Zouden penalty’s de beslissingmoeten  brengen?  Ik heb het er warm van gekregen , maar ik weet niet of het de spanning is of de koorts.

Zal de goalie nog een tweede keer kunnen uitblinken en op een weergaloze manier de penalty’s stoppen?  Was het vorige week een eenmalige toevalstreffer dat hij de pucks stopte ? Bezwijkt hij en de rest van het team niet onder deze  grote druk?  Zoals de bliksem je twee keer kan raken, zo weergaloos kan de goalie voor een tweede keer keepen. Hij stopt alle penalty’s.

Enschede Lions kampioen!  Ik kan weer met een gerust hart verder slapen en uitzieken. Gefeliciteerd jongens ! Volgend seizoen ben ik er gewoon weer bij………

De eerste periode kwam Enschede op voorsprong, maar na veel domme (terechte) straffen aan de kant van Enschede, namen The Highlanders in de tweede periode de leiding door twee goals te scoren. 2-1 in het voordeel van Tilburg. De derde periode was op zijn zachts gezegd zenuwslopend. De 2-2 werd gemaakt, maar 1 shift later nam Tilburg weer de leiding. Enschede wist weer gelijk te maken waarna Tilburg weer op voorsprong kwamen, 4-3. Toch toonde Enschede veerkracht door de 4-4 te maken.

Shoot-outs moesten de beslissing geven, en de Lions trokken aan het langste eind. KAMPIOEN!!

Wedstrijdverslag, Foto’s, en Video volgen! Dus hou de website in de gaten.

Alle supporters die zijn meegegaan: BEDANKT!! Jullie hebben gebruld als leeuwen en het verschil gemaakt.

De Enschede Lions willen ‘The Highlanders’ bedanken voor de goede organisatie, ontvangst en de supersfeer! En we willen vooral de spelers van ‘The Highlanders’ bedanken voor de geweldige finale. Het was een titanenstrijd en beide teams hebben hun visitekaartjes afgegeven. Zo hoort een finale te zijn!

Dit seizoen ben ik begonnen in het eerste team van de Lions. In de zomer ben ik naar een goaliekamp geweest met het idee dat het mij wel leuk leek om een keer mee te maken, maar eenmaal daar wilde ik ook zoveel mogelijk leren om niet helemaal een modderfiguur te slaan. Het is een grotendeels nieuw team met allemaal zeer gemotiveerde en gedreven jongens.
Onze eerste wedstrijd van het seizoen was gelijk tegen Den Haag een team dat zeker niet onderschat moest worden. Toen we die wedstrijd die avond met 3-8 wonnen, was de toon gezet. Ik denk dat iedereen er op dat moment vertrouwen in had, dat het dit seizoen nog wel eens een mooi en succesvol seizoen kon worden. En dat we nog wel eens hoog in de poule zouden eindigen. Maar ik denk dat niemand van ons had verwacht (wel durven dromen) dat wij dit seizoen zover zouden komen.
Helaas moesten gedurende het seizoen ook nog een aantal mensen missen vanwege blessures (familiekwestie?). Laten we eerlijk zijn een enkeling komt er na een onvrijwillige gezichtsverbouwing ook nog eens aantrekkelijker uit te zien (we zeiden toch dat vrouwen daar op vallen. Nog geen minuut nadat je foto op smoelenboek stond, had je de eerste reactie al te pakken).
Afgelopen zondag was dan de halve finale play-off tegen de Dragons uit Utrecht. wij waren erop gebrand om ons eigen potje Dungeons & Dragons te spelen. Na een niet zo’n goed begin en een 0-3 achterstand, kwam aan het einde van de eerste periode het verlossende doelpunt van Karst van den Hengel. Dit was ook voor iedereen het teken om er vol voor te gaan. De tweede periode was op onze hand, met o.a. een voor mij uitziende vliegende goal van Jorick “flying Orr”Koelman. helaas moest hij ook nog op de bank zitten door een moment van verstandverbijstering van ondergetekende, die zo nodig bij de Draken op de bank moest zitten (te lui om een stukje verder te schaatsen?)
De laatste periode leken de Utrechtse Draken maar niet op te willen geven en gingen er vol voor. In eerste instantie hadden we de voorsprong nog iets vergroot naar 5-3, maar Utrecht wist niet van opgeven. Ze kwamen terug naar 5-4 en wisten in de laatste 10 seconden (deze keer geen geintje) nog terug te komen naar een gelijkstand 5-5. Ik geloof niet dat ik in mijn hele leven (dat is al een eind) ooit zo gebaald heb als op dat moment. Toen ik vernam dat het gelijk beslist zou worden door een shoot-out, dacht ik dat ik het bestierf. Mijn hart klopte in mijn keel en ik heb de helft van het gesprek bij de bank gemist. De eerste penalty was op mijn doel. Toen ik daar naar toe schaatste, dacht ik dat mijn hart mijn mond uit zou springen. Maar vreemd genoeg kreeg ik een “zen moment” toen ik in mijn doel ging staan en dacht alleen nog maar aan hetgeen dat mij tijdens het trainingskamp is geleerd. Één push naar voren en agressief remmen, daarmee heb je de eerste slag gewonnen. Toen ik de eerste penalty had gestopt was ik er helemaal klaar voor. De penalty van ons werd gescoord door Jurjen en de tweede richting mij ging er helaas in. Toen Karst (weer familiekwestie?) op dezelfde manier scoorde als Jurjen stond iedereen bovenop de banken, maar in plaats van boksen ging ik alweer richting mijn doel met maar één gedachte. Als ik deze stop staan we in de finale. Toen de speler van Utrecht op mij afkwam, probeerde ik hem naar één kant te sturen en te kijken wat hij ging doen. Toen hij schoot strekte ik mijn been zover mogelijk uit en voelde de puck tegen mijn leg pad en schaats ik wist alleen niet of hij langs het doel was gegaan of erin. Met mijn gezicht richting de grond hoorde ik een menigte juichen, was dat voor ons of niet? Toen ik voorzichtig opkeek, zag ik de rest van het team juichend op mij afkomen, keek snel naar achteren en zag de puck tegen de boarding liggen. Op dat moment werd ik net als de rest van het team euforisch.
Nu kom ik gedeeltelijk bij de titel van het stukje. Ik werd namelijk verkozen als MVP, iets wat ik nooit had verwacht te krijgen dit seizoen. Het enige nadeel van deze titel is dat je een stukje moet schrijven en (ik als eerste) een belachelijk hoedje op moet zetten. Maar eerlijk gezegd voelde het nog nooit zo goed om voor paal te lopen.
Aanstaande zaterdag is de finale in Tilburg en net als onze captain zou ik niets liever willen dan die beker mee te nemen naar Enschede. Ik weet dat iedereen van dit team er voor geknokt heeft om zover te komen. En nu kom ik bij het tweede gedeelte van de titel. Ik ben ontzettend trots dat ik deel uit mag maken van dit team.
Jongens we gaan ervoor zaterdag en zorgen voor een mooi potje hockey! En om onze captain te citeren; “IJshockey is leuk, we zijn hier vanavond om te spelen als vrienden, let’s have fun out there! … LIONS! LIONS! LIONS!” (laatste stukje is van jou Dennis!)

Datum:                Zaterdag 17 Maart 2012

Vertrek:              ±16:30 uur vanaf IJsbaan Twente

Kosten:                €10,-

Wil je mee? Meld je dan aan via onderstaand email adres:

wedstrijdsecretariaat1@enschedelions.nl

Geschreven door: Ilonka Ketzer
Het eerste team van de Enschede Lions begon zeer gemotiveerd aan de competitie in de derde divisie. Dit seizoen werd slechts een keer verloren en een keer gelijk gespeeld en de rest van de wedstrijden werd gewonnen. En na een monsterzege op het Heerenveense ijs stond het team afgelopen zondag wederom in de halve finales van de Play-offs tegen IJCU Dragons Utrecht.

Voor enkele spelers was het een deja-vu. Drie jaar geleden speelde immers de oud divisie kampioenen op dezelfde plek een spectaculaire halve finale Play-off. Voor de meesten was het echter een geheel nieuwe ervaring. En dat de Playoff-rookies last hadden van wat spanning was in de eerste periode wel te merken, want het Enschedese team kwam er niet aan te pas. Het publiek, wat massaal naar de ijsbaan was gekomen om hun Enschedese team als zevende man aan te moedigen, hoorde je zuchten toen Utrecht aan het einde van de derde periode hun derde doelpunt scoorde. Enschede kreeg weliswaar een paar prachtige kansen, maar had het geluk in de eerste periode zeker niet aan hun zijde, want de puck wilde er eenvoudig niet in .
De eer en glorie van de Tukkers werd gered door routinier Karst van de Hengel die in de laatste minuut van de eerste periode, op aangeven van Jurjen van den Hengel, het eerste doelpunt voor Enschede scoorde. De ijsbaan trilde op z’n vesten door het massale gejuich van het publiek die als een man achter Enschede stond.

Normaliter is de tweede periode niet de beste periode van de Lions. Zeker niet als ze achterstaan. Maar deze keer voelde je de adrenaline. Gebrand om zo snel mogelijk de achterstand weg te werken werd het tempo wat opgeschroefd en werden er volop kansen gecreëerd. Na vijf minuten spelen in de tweede periode schoot Mark Smallenbroek op de Utrechtse goal. De puck bleef liggen op de doellijn maar Jorick Koelman wist met een buikschuiver het doel te vinden. 3 minuten later nam topscorer Jurjen van den Hengel het stokje overnam en maakte de gelijkmaker op aangeven van Rick Koopman, 3-3. Even later, na een verwoestend slapshot van verdediger Mark Holkenbrink, was het een kwestie van intikken, en de 4-3 was een feit. Wederom door Jurjen van den Hengel

De Enschedese leeuwen konden met een gevoel van trots en opgeheven hoofd richting kleedkamers lopen, want terugkomen in een halve Finale van de Playoffs van 1-3 naar 4-3 is knap werk.

Een voorsprong van een doelpunt in een halve finale is niet een resultaat waarbij je achterover kunt leunen. De verlossing kwam nabij doordat Karst van den Hengel in de eerste vijf minuten een prachtig doelpunt scoorde, op aangeven van Jorick Koelman. Met nog een kwartier te gaan stond Enschede met 5-3- voor. Dit mochten ze niet uit handen geven.

Het tempo zakte iets in na het laatste doelpunt, dus de spanning werd wat groter. Het spel werd slordiger en feller, waarbij een aantal straffen aan beide kanten moest worden uitgezeten. Het was voor het publiek zenuwslopend. Utrecht gaf nog niet op en zocht de aanval en ging tot het gaatje waardoor het spel wat harder werd. Het werd ineens 5-4, gescoord door Stefan Collard op aangeven van topscoorder Ruud Molenaar. Het publiek zat op het puntje van de bank en keek toe. Zenuwslopend. Zelden hadden ze zo’n spannende wedstrijd meegemaakt.
De laatste minuten begonnen. seconden tikten weg. Nog even en dan….. Het publiek stond met ingehouden adem te wachten totdat de zoemer zou gaan… 20…19..18.. 17.. Face-Off in het vak van Enschede. Utrecht wisselde de goalie voor een extra veldspeler en de gelijkmaker was een feit. Een goed uitgespeelde kans en Sandro Cornell wipte de puck in de dak van de goal. 15 seconden voor tijd en het was 5-5. Penalty Shots moesten de beslissing geven.

Utrecht mocht beginnen met de serie, en miste gelijk. Hierna was het aan Jurjen van den Hengel om te scoren. Dit gebeurde ook.. 1-0. Utrecht nam zijn tweede penalty shot en dit keer was het wel raak, 1-1. Ditmaal was het de beurt aan Karst van den Hengel, en hij kreeg op dezelfde wijze als zijn broer ook de puck over de doellijn. 2-1, en Utrecht moest scoren wilden ze nog in de race blijven. Uitstekend keepende Dennis van Onna kon zich nu onsterfelijk maken, en deed dit ook! Na een zenuwslopende wedstrijd hebben de Lions aan het langste eind getrokken.

De finale wordt aanstaande zaterdag, 17 maart om 21.15u in Tilburg gespeeld. Tegenstanders zijn The Highlanders, die in de andere halve finale Den Haag wisten te verslaan.

We gaan met een touringcar er naartoe. Wil je mee? Dat kan! Kosten zijn 10,- euro. Aanmelding per mail naar: wedstrijdsecretariaat1@enschedelions.nl

Afgelopen week liep ik even bij Thijs binnen om mijn schaatsen te laten slijpen bij het touw en watersportcenter te Enschede.  Tijdens het slijpen zag ik een oude poster van het eerste team waarmee we drie jaar geleden kampioen zijn geworden. Destijds mocht ik  als verse trotse captain de beker ophalen van kampioen van Nederland in de derde divisie. Het  team bestond toen uit meer dan 20 man en we hadden ongeslagen en met hoge cijfers van elk ander team in de derde divisie gewonnen. Van dat team is nu bijna niets meer overgebleven. Veel spelers hebben allang aangegeven een stapje terug te willen doen, of helemaal niet meer te willen spelen.

Dit jaar zijn we weer terug in de derde divisie met een groep jongens waarvan de meesten nog niet in ons team speelden, of geselecteerd waren.  Met veel moeite hebben we  jongens kunnen vinden die bereid waren om keihard te gaan trainen en samen met elkaar een statement te kunnen maken in de derde divisie. Ondanks het harde werk en de goede sfeer en humor in het team had niemand van ons verwacht dat we dit resultaat zouden bereiken; “de Play-offs!”

Ik zal het team dan ook graag even willen voorstellen (in willekeurige volgorde);

Yorick;  heeft het spelletje van fore- checking als beste onder controle, stoort elk ander team in de opbouw en weet menig puck te ontfutselen. Soms wel wat moeite om in dienst van het team te spelen (all over the place), maar een vaste kracht in de tweede lijn!

Dylan; ‘no score’ is zijn bijnaam, maar tegen Groningen wist hij door een prachtige individuele actie deze bijnaam te ontkrachten, zeer gemotiveerde speler en gedreven op en van het ijs. Ook de inzet voor de club tijdens de jeugdtrainingen heeft er voor gezorgd dat we trots zijn met Dylan in de verdediging! Tijdens trainingen een te makkelijk slachtoffer van kleedkamergrappen… Dylan, mooie goal!

Manuel; finisher eerste klasse! Pakt menig goaltje mee door een afwachtende houding. Geweldige progressie gemaakt dit jaar en is van een individualistische speler een echte team speler geworden. Alleen zijn aanstellerij als hij omver gaat krijgen we er niet uit ondanks dat niemand zich hier iets van aantrekt…

Mark H.; mijn vaste man in de ‘D’. hardste schot in de competitie, en een genot om een pass te geven voor een one- timer! Door zijn droge, no- nonsense  militaire houding  een baken van rust in het team. “Zit er iets op mijn kin?” heeft echter moeite met passes aannemen en zegt dan meestal dat dat de schuld is van de ander..

Dennis van O; Te lange shifts en nooit op tijd voor de warming up, maar deze goalie leeft hockey, is altijd bezig met trainen en is ook nog erg sportief! Elke wedstrijd ‘gunt’ hij de tegenstander namelijk wel een goal. We zijn ben blij met zo’n vaste waarde achterin.

Tony; the mysterieuze Asian sniper, niemand weet zijn achtergrond en leeftijd, maar heeft ons meerdere keren uit de brand geholpen. Hangt het meest rond bij de blauwe lijn om op een sneaky manier zijn goaltjes mee te pikken.

Mark S; de scorende webmaster!briljante goals worden afgewisseld met rake opmerkingen. Een speler waar je letterlijk en figuurlijk niet omheen kunt. Ondanks een belofte naar het tweede team zijn we blij dat we op dit moment  van zijn spelinzicht en ervaring gebruik kunnen maken.

Dennis K; elke wedstrijd gaat Dennis tegen alle afspraken in wel een keer op snelheid langs de boarding om zo op volle snelheid een rondje achter de goal te maken van het andere team (vroeger langebaanschaatsen gedaan?) Gelukkig heeft een speler van Groningen hier een einde aan gemaakt. we vergeven het hem dan ook omdat hij dit jaar als scorende verdediger sterk naar  voren is getreden.

Jurjen; een prachtige speler om te zien(qua ijshockey dan, zonder helm valt het erg tegen) topscoorder van de divisie! En een ontzettend talent waar we veel van gaan horen. Verder wil ik hierbij zijn rol als wedstrijdsecretaris en jeugdtrainer benoemen. Een taak waar hij meer dan 100% voor gaat. Fijne kerel op en van het ijs..

Bjorn; Mister Hockey himself, dit jaar als center ingezet, en heeft een moeilijk begin gekend, maar eerlijk is eerlijk; met hard werken is de echte center in bjorn komen bovendrijven, voorkeur voor buitenlandse dames, aangezien deze hem toch niet begrijpen..

Rick “Kenny” Koopman; meest ondergewaardeerde speler van het eerste,  hij stuurt de meest scorende lijn aan en weet met positie en passing het er allemaal zo makkelijk uit te laten zien. De enige koopman die het meest kermend van pijn (“Oh my god, they killed Kenny!!!”) op het ijs ligt, maar er ook als enige koopman zonder blessures het jaar is doorgekomen.

Santi;  de thaise pitbull, een bijtertje eerste klasse die zijn plek in het eerste dit jaar meer dan eens bewezen heeft. Schiet als een meisje, schaatst als een bezetene. Ook de enige Aziaat die onder een zonnebank ligt  (zou hij dan toch een Eskimo zijn?)

Karst; tussen het trainen in Duitsland/ opvoeren van brommers/ bier drinken en domme opmerkingen maken is Karst met zijn eeuwige glimlach dit jaar de slet van het team geworden. Op elke positie inzetbaar en hij brengt altijd gevaar met zich mee. Als hij, en de rest van de familie trouwens, zijn temperament onder controle houdt, zou hij wel eens de verrassing van de play- offs kunnen worden! Helaas dames, Karst heeft al geruime tijd verkering…

Eric Kuiper; Als trainer, captain en coach heb ik afgelopen jaar de eer gehad met dit stel te werken en ik ben hier niet in teleurgesteld. Een team waar ik trots op ben, op en van het ijs. En of we vanavond winnen of verliezen, we gaan hoe dan ook met opgeheven hoofden  en als vrienden van het ijs.

Zoals ik meestal vlak voor de wedstrijd  en vanavond vast ook weer voor de goal zeg; “IJshockey is leuk, we zijn hier vanavond om te spelen als vrienden, let’s have fun out there! …
LIONS! LIONS! LIONS!”