Het is weer tijd voor Enschede’s frozen weekend. Vier van de vijf competitie spelende teams (Enschede Lions Jeugd, Enschede Lions 1, Enschede Lions 2, en Slapping Studs 2) moesten deze speelronde thuis spelen. Tijd om hier Lions enthousiast van te worden waarop deze razende reporter maar weer eens zijn luisterende oog te kijken ging leggen. Het eerste vermeldingswaardige is dat Hockey Enschede in de lift zit. Zowel Lions1 als Studs 1 maken kans op het kampioensschap. Ook beide 2de teams doen het dit seizoen niet onverdienstelijk door regelmatig te winnen. De Lions jeugd heeft de opgaande lijn van vorig seizoen weten door te zetten, een aantal spelers zitten tegen het niveau van de “volwassenen” aan wat ons natuurlijk hoopvol laat uitkijken naar volgend seizoen. Maar nu eerst dit weekend.

Jeugd

Op zaterdag mag de jeugd als eerst afslappen. Tegenstander was het illustere Leiden Lions en, zoals de overeenkomstige naam al doet vermoeden, werd dit een battle of the names. Lang ging het gelijk op tot een geweldige goal in de 1ste periode door Joy “altijd een plezier om naar te kijken” Ekelhof (misschien bij jullie bekend van zijn geweldige goal bij het senioren toernooi van de Lions in 2011). De puck werd hem voorzien door shaking Nick Vos, een combinatie die dit seizoen vaker succes heeft. De verdediging wist, onder leiding van Casper Lastdrager, het achterin 30 minuten lang dicht te houden waarna Leiden 2 snelle power play goals wist te produceren. De 2de periode werd daardoor met een 1-2 stand afgesloten, moment van bezinning dus. Na enige donderspeeches der coaches (ons senioren ook niet onbekend, hè Erik en Jeroen) werd met vernieuwde energie de 3de periode aangevangen. Dit leverde na 10 minuten de zeer verdiende gelijkmaker op, wederom voor rekening van Joy Ekelhof, alleen nu op eigen kracht. Nu de overwinning nog. Helaas, mede door het sterke optreden van de goalie van Leiden (wat was die vent groot), kon de offence het net niet meer laten vibreren. Door een kleine balans verstoring van de tot dan toe uitstekend keepende goalie van Enschede wist Leiden echter wel te scoren. Bart kon zelfs met een kopbal de zaak nog niet keren (talk about commitment) wat Leiden enigszins geflatteerd de volle 2 punten opleverde. Afgezien van de stand lijkt me niet dat Enschede zich hoeft te schamen. Een 3-2 of 4-2 overwinning had zeker geen onterechte uitslag geweest maar niet altijd de beste wint bij ons geliefde IJshockey. Je moet maar zo denken “What doesn’t kill you makes you stronger, or not”.

Lions 1

Nog natrillend van de spanning konden wij onschuldige toeschouwers ons opmaken voor de main event of the night. Blijkbaar zat de schrik er goed in bij Leiden Lions dus vaardigde ze de biggest cat of them all af: the Tigers. Natuurlijk hebben tijgers scherpe nagels maar niet zo scherp als de blikken van de scheidsrechters en tafel beheerders. Al snel werden er wat leeuwen ontdekt tussen de normaal solitair levende tijgers. Zij waren echter voorzien van schuilnamen, waarschijnlijk om niet door de tijgers herkend te worden. De officiële boswachters wisten echter de juiste soortnamen bij de juiste beestjes te plaatsen (Waku Waku) waarna de clash kon aanvangen. Lions 1 is sinds dit jaar ontdaan van de dubbele Hengelaar, alle Peperkampjes en zowel het beroep als de speler Smit zodat wij clean het seizoen konden aanvangen. Tijd voor de nieuwe helden. Doorgestoten tot de elite is “pretty boy” Santi (nee, niet die met het pak aan, die is al weer weg) ten Boske. Twee sterke lijnen zijn het resultaat, primair (Jurjen van de Hengelsport, Rick “Slick” Koopman, Manuel!! Homeier voor de doelpuntjes, Mark “kaboem” Holkenbrink en Erik “weinig liefde” Kuiper als demolition crew) en secundair (Mark “Tighty” Smallenbroek, Bjorn “gnuhh” Borger en Youngblood Santi voor de goals in de 3de periode als de eerste lijn slaapt, ook hier wat cruising missiles ter verdediging Dennis “Aussy” Koopman en Dylan “Escalatie” Escalante). Stipt 20:31:25 werden de wilde beesten op elkaar los gelaten met 2 zebra’s als prooi. Wie zou het eerst sneuvelen. Dit was zonder enige twijfel de ego van de goal tijger van Leiden. Al na 4 minuten wist Manuel!! op doorgeven van der Kapitan feilloos de garage van Leiden te openen. Nu leven leeuwen wèl in groepjes wat dan natuurlijk resulteerd in repeterende beet 76 seconden later. Natuurlijk moesten ze de jonkies met de prooi laten spelen dus Youngblood Santi mocht deze erin rammen nadat de smash van Borger niet afdoende bleek.  72 seconden later moest de prooi weer even geincapaciteerd worden door één welgemikte aanval. Vissend naar complimentjes wist Jurjen de goalie te verschalken na een blistering slappass van “kaboem” Holkenbrink. Weer 86 seconden later wist de hengelaar “slick” koopman te motiveren om te scoren. Tijd voor een straf. De mooiste “Holding his stick” viel Slick ook ten dele dus zo snel kan succes keren. Dit stagneerde de productie enigszins dus pas in de 12de minuut kon de eerste jubileum goal genoteerd worden. Mark trok hiervoor naast een te kleine broek ook de stoute schoenen aan. Later bleek dit slechts warmdraaien te zijn want hij bleek zijn zinnen op de 3de periode gezet te hebben. De goal werd vooraf gegaan een topspin groundstroke van Bjorn. Je zou denken dat we nu wel kunnen rusten maar nee, Jurjen wilde er nog één uit de vijver hengelen die er uiteraard eerst was ingegooid door Manuel!! Omdat het toen nog geen rust was werden de leeuwtjes wat baldadig waarna een aantal de strafbank prematuur als rust punt zochten. Als gevolg nam de leeuwengoalie helaas net iets te vroeg pauze waardoor ook de Tijgers wisten te scoren. 6-1.

Jammer dat de pauze van de Lions doorliep tot de 15de minuut van de 2de periode wat Leiden de kans gaf het gat te verkleinen tot 4 goals. Gelukkig wisten ze het tempo uit de eerste periode wel weer op te pakken. Hiervoor moest er wel eerst een stuk van de goalie van Leiden geschoten worden door ons nieuwe artillerie genaamd Holkenbrink. Het aas mocht door Jurjen aan de haak gedaan worden. De voltallige 2de line of offence trok hier fiducie uit en 57 seconden later werd met vereende kracht de puck bij Bjorn gebracht die zijn smash keihard in het net volleerde. Normaal niks waard maar in deze sport het doel. Na Jurjen van de buitenbaan uit zijn ronde getrokken te hebben mocht deze stipt 60 seconden later na een hoofdtruk (dichterlijke vrijheid) zijn 3de treffer uit het net vissen. Tijd voor nog een pauze we hadden tenslotte zeker 5 minuten ons best gedaan. 9-2

Tijd om de kap van Smallenbroeks hoofd te halen voor de definitieve killshot. Om hem extra hongerig te krijgen zit hij al 6 maanden op rantsoen en leefde hij die tijd in het nauw. Omdat hij nog enige tijd nodig had om richting te kunnen geven aan zijn ongerichte woede kreeg der Kapitan de kans om bij een gelegenheids formatie te scoren op aanreiken van Bjorjen (is dit een contaminatie of een kunstmatige inseminatie). Jaloers omdat Jurjen voor zijn beurt op het ijs verscheen ramde Manuel!! de puck in de Joal nadat Rick dit al had geprobeerd. Langzaam werd het denderen van Mark’s pootstappen zo luid dat Bjorn en Santi van schrik de puck het net in lieten ricocheren.  Nauwelijks bekomen van deze schrik werden zij geconfronteerd met Mark’s 15 minutes of rage. Hierin wist hij de Tijger goalie zo bang te maken dat hij 3 treffers wist aan te tekenen slecht onderbroken door een herhaling van Manuel’s!! trukje in de 43ste minuut. De 3 begeleiders bij deze acties waren achtereenvolgens Koopman senior, Bjorn en Santi. Na Mark weer achter tralies te hebben kon Bjorn in alle rust de eindstand bepalen door zijn petjes op te halen. Ook hier had Koopman senior de presale gedaan.

Eindstand een nipte 17-3, wat Erik als scorer van de 10de goal een kratje bier kost.