VIKINGS NIET NAAR WALHALLA, LIONS HONGER GESTILD

Na eerste punten Lions 2 nu ook deflowering Lions 1

Na een week euforisch rond gelopen te hebben werd ik vanavond weer met beide benen op de grond gezet. Een goede vriend en ijshockey liefhebber uit de feenstra flyers tijd, Bart Wevers, heeft afgelopen week definitief afscheidt genomen van het dagelijkse bestaan. 52 jaar en een van de meest karakteristieke mensen die ik ken. Bart, deze is voor jou, ik zal je missen. Doet uiteraard niks af aan de glans van de vorige week voltrokken titanen strijd. In navolging van Luttikhuis Lions 1 maakten ook de ooit gevreesde Ljouwert Vikings de stap naar de 2de divisie, voor ons een nog openstaande rekening. Gesterkt door ons prima resultaat tegen de lelijke koppen uit heerenveen, togen wij in ons nieuw verworven transport middel, den toerinkar, naar het onontgonnen noorden. Je kan van die mensen veel zeggen moar skaats’n kunt ze we. Na zonder brokken door Tom over gebracht te zijn werden we aldaar door de in het agressieve groen geklede Vikingen en aangevoerd door een vrouwelijk leprechaun als sluitpost bij de poort opgevangen. Gekleed in ons nieuwe creaties van de nog onbekende Finse designer Jako doorbraken we deze ban echter met opgeheven hoofd. Ze konden, net als onze nieuwe Duitse freund Jurn, het dak op. Gelukkig kwam hij er ook weer af voordat we en bloc ‘kom van dat dak’ zouden scanderen, wat onze goede naam ten goede kwam. Een goed moment om een helm voor Dylan uit te zoeken zou ik zeggen. Wat we in ieder geval hebben geleerd is dat Dylan niet alleen wat steekjes los heeft maar ook niet echt makkelijk te bevangen is in een helm. Huge head zullen we maar zeggen. Na ons supporters aantal te zien verdubbelen werd het tijd de score te settelen. Vol energie en voor de duvel niet bang sprong het twentse paradepaardje de oude Tom (niet de chauffeur) Menken ijsvloer op om daar te beginnen met een korte kur. De eerste periode kon wat ons betreft van start.

Na enige aftastende en voor sommige betastende speelminuten kregen we een beetje grip op de wedstrijd. Dit wilde echter nog niet resulteren in overduidelijke doelrijpe kansen waardoor de gehoornde noorderlingen langzaam een beetje hoop begonnen te krijgen. Ook zij kregen, ondanks verwoede pogingen geen echte kansen en de sporadische penetrerende schijf werd vlekkeloos door onze spreidt en sluitpost gestopt. We hebben halverwege de periode onze deutsche sturmram maar verteld dat het eigenlijk zonder checken was waarna hij mij schaapachtig aankeek en wederom zijn weg headfirst vervolgde. Bij elkaar genomen hadden wij een paar kleine kansjes maar echt imponerend was het nog niet. Er moest een schepje boven op, tandje bij, stappen gezet worden willen we hier zegevieren. Tweede periode maar eens anders aanvangen, kon wel eens een slijtage slag worden.

Uiteraard gepoogd de focus weer bij de juiste dingen te krijgen: schieten, schieten, schiessen. Rebounds rammen, duels winnen, pressie met de punt naar achter, ach ja je kent het wel. Toch leek het of de angst voor de hoorns, gelijk aan een pamplonaze stierenloper in actie, niet weg wilde vloeien. De kansen werden echter langzaam groter, de rode verfsplinters schoten ons om de oren door een verpletterend schot van de dikste Dennis op het veld, kwam de illustere 2de lijn regelmatiger daar waar ze hoorden, al veegde ze meer het ijs aan met de stick dan met hun tegenstander. Plus punt was dat we afgezien van 1 kans nagenoeg de achterdeur gesloten hielden, terwijl we normaal meer een open huis hielden. Wat ons nog meer geweldig afging, waardoor we natuurlijk de broodnodige penalty killing training kregen, was domme straffen. Je zou toch denken als je studeert dat je enige geestelijk potentie hebt maar niks bleek minder waar, keer op keer kwam ons studentje op het bankje. Misschien dat de vorige avond er iets mee te maken had, ik weet het niet (meer). Toch wel een goed gevoel alhoewel onze meest desastreuze 10 minuten nog moest komen. Ik hoopte dat het harde fysieke werk en werkelijk hoge tempo de terpbewoners zou opbreken in de laatste periode maar je weet nooit. Ze lopen natuurlijk elke dag in weer en wind die terp op dus conditie zou ze niet moeten ontbreken. Het viel ons wel op dat, afgezien van de 2 turven hoge goalie met reck, het in Friesland wel altijd bomen van mensen zijn, ben benieuwd hoe Santi zich moet voelen in dat gehelmde bos. Proberen de sjeu er maximaal in te krijgen voor de sluitprocedure.

Verhaal verteld over dat het een wedstrijd is die over inches gaat en degene die die inches het liefst wil hebben als winnaar van het veld komt, we het in onze eigen hand hebben, this is where we stand, this is where they DIE en wat al niet meer. Nog even Karst apart genomen en gezegd: vergeet al die mensen op de tribune, denk terug aan die tijd in stroiinkslanden waar je met je broertje en je zusje op de vijver hockey speelde. Probeer dat beeld vast te houden als je voor de goal staat en laat die emoties je leidraad zijn als je genadeloos de puck door die g&^%&^$*dommese dwerg heen schiet. Hopelijk was dit allemaal genoeg. Nog geen 3 minuten later leek onze wereld in te storten, na 3 schier onmogelijke saves werd het Dennis toch net teveel. Zijn normale spagaat bleek gebreken te hebben waardoor het kleinste gaatje van alle gaatjes met een zwarte schijf werd gevuld. 1-0 voor de minotaurussen. Veerkracht, veerkracht, veerkracht alstublieft. Laat er een leider opstaan. IEMAND, IEMAND!!!!! Deze kreet werd duidelijk gehoord en als drive gebruikt. Om stootkracht te maximaliseren moesten we ons tot dan toe goed functionerende derde lijn af en toe aan de kant houden, dit om de druk zeg maar voor in vast te houden. 7 minuten later resulteerde dit in een wederom onhoudbaar schot van hoofd kanonnier Holkenbrink en geladen door de hoefsmid Peperkamp. Evenwicht hersteld maar honger nog niet gestild. Die van de opponent ook niet bleek enkele minuten later. Na iets te nonchalant de puck rond te willen spelen kwam pardoes een dartellende Viking vrij voor Dennis die echter zo verrast was dat hij in elkaar zakte en de bovenhoek voor vulling vrij liet. Dat liet die groene snuiter zich welgevallen en geen 2 keer zeggen en we stonden weer achter. Tijd om het eerste kunststukje van de tegenstander te evenaren, wat na wat gehengel van 69 puntjes bij elkaar een klein gaatje voor nummer 9 open liet. Normaal de bovenkant van de banen in Nederland bedienende Peperkamp wist deze haarscherp in het netje te plaatsen. Nu doordrukken, liefst met een geweldige combinatie. De lucht was opeens bezwangerd van emoties uit vroeger jaren, beelden van Karst met een platte pet op en Jurjen in de knickerbockers, dartelende over de sneeuw omrande vijvers spelend met hun pl&*^&^uhhh vriendje Marco. Bijna paar dansend gleden Jurrie, zoals hij liefkozend werd genoemd en Marcootje naar de achterlijn en in plaats van hun tanden in de end boards te plaatsen zetten zij die in de tegenstander en omzeilde zij de lastig neembare laatste hindernis waarna Karst hemeltje vrij voor het lege goal verscheen. Doordat Marco min of meer over zijn veters struikelde sloeg zijn stick onverwacht zo achteruit dat hij de puck verrassende van voor naar achter wist te passen toevallig in het wijd open blad van Karst die met de laatste flarden van zijn vroegere emoties de spreekwoordelijk biscuit in de cookie jar wist te plaatsen. Een enorme ontlading aan Enschedese kant als gevolg kon de vierkoppige polonaise op de tribune worden ingezet. Toch nog even voorzichtig blijven, we moesten nog 2 minutenvol maken. Na enig heroïsche acties van tot dan toe fysiek niet zo succesvolle gladiatoren werden de Wickies steeds in het neutrale vak afgestopt. Al wegen Manuel! En Jorick nog zo weinig, ze weten wel altijd watervlug hun stickje tussen het spel te krijgen, een eigenschap die bijzonder nuttig bleek. Met vallen en opstaan telden de seconden tergend langzaam terug. Als wanhoop werd er nog  ander halve meter Noorman bij geplaatst, goalie eraf en extra boom erbij. Nou kan je veel zeggen maar dat soort acties schieten Dennissen vaak in het verkeerde keelgat, zo ook de onze dus met ijzige kalmte dwong hij de puck naar zijn schietgeweer en liet hij de kogel gaan PANG. Zou hij het halen? Misschien, nou, ja, toch, jaaa, jaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhhhh. 2-4. Tijd voor een bier. Nog even de chauff betalen om de Mac te legen en naar huus. Nog 6 munten te gaan.

 

Over Big T

Bekijk ook

De Uil van Minerva spreidt te laat zijn vleugels

Enschede Lions verliest finale van Eindhoven: 5-2   (Door Eddy van der Ley) Enschede Lions …