Van het thuisfront

Published On 19 March, 2012 | By mark | Algemeen, Lions 1

Door Ilonka Ketzer,

Met gloeiende wangen van de koorts hou ik het beeldscherm van mijn computer in de gaten. Het is kwart over negen in de avond en ik ben voor de derde keer wakker  uit een koortsachtige slaap. De finale van de  Playoffs in de derde divisie,  die in Tilburg gespeeld word is net begonnen.  Ik ben er niet bij.  Ik heb de griep en lig in bed.

Mijn gedachten dwalen af naar 22 maart 2009 waar de Enschede Lions de finale speelden tegen het roemruchte team van HIJS. Den haag.  Dat was een schitterende finale waarin prachtig ijshockey werd gespeeld, dat zelfs het Haagse publiek er stil van werd.  De Lions verdienden destijds terecht de titel . Ze waren het beste team van de derde divisie. Geen wedstrijd werd verloren.

Ik kijk met een schuin oog naar het beeldscherm en zie op Facebook dat het eerste doelpunt is gescoord is door de Lions. Gelukkig. Het eerste punt is gescoord. Nu maar hopen dat deze kleine voorsprong uitgebouwd  kan worden. Het is van belang dat ze niet teveel uit balans raken en rustig blijven. De rust houden en tegelijkertijd gebrand zijn op scoren blijft lastig. Het is balanceren tussen verstand en gevoel.  De eerste periode is afgelopen.1-1.  Nog niks aan de hand dus.  Ik neem nog maar weer een paracetamol en blader door de geschiedenis van de Enschede Lions door foto’s te bekijken die ik in de loop der jaren heb gemaakt.

Het huidige team verschilt enorm met het team uit 2009 dat na divisiekampioen te zijn geworden het in de tweede divisie wilde proberen. Voor sommigen werd dit een grote desillusie, voor anderen was het een grote leerschool .  Ook verliezen moet je leren. Soms moet je eerst iets afbreken voordat je  weer iets op kan gaan bouwen.  Slechts drie spelers van het huidige team waren er destijds bij in Den haag. De rest deed nog niet mee of was nog geen lid. Die kennen nog niet het gevoel van kampioen worden. De adrenaline die door het lijf stroomt,  de endorfine die aangemaakt wordt na het laatste fluitsignaal. De euforie, de grote  ontlading.  Ik vond het geweldig om destijds mee te maken.

Terwijl ik  terug dacht aan die glorieuze  tijd en half in slaap dommelde  is de complete tweede periode aan mij voorbij gegaan. Shit. Na wat heen en weer gelees begrip ik dat de twee ploegen enorm aan elkaar gewaagd zijn. Ze staan met 2-1- achter. Ook begrijp ik dat er wat domme straffen zijn gevallen. Dit gebeurt wel vaker. Dan komt het venijn en het fanatisme om de hoek kijken. Maar als je met je hart speelt is het lastig om je hoofd koel te houden.

Mijn hoofdpijn begint weer op te komen als ik het verloop van de wedstrijd volg op mijn laptop. Het is ongelofelijk spannend. Er wordt heen en weer gescoord .  De spanning is groot.  Seconden tikken weg en ik tuur naar het laatste bericht wat al vier minuten geleden geplaatst is. 4-4-. De onzekerheid is groot. Zouden penalty’s de beslissingmoeten  brengen?  Ik heb het er warm van gekregen , maar ik weet niet of het de spanning is of de koorts.

Zal de goalie nog een tweede keer kunnen uitblinken en op een weergaloze manier de penalty’s stoppen?  Was het vorige week een eenmalige toevalstreffer dat hij de pucks stopte ? Bezwijkt hij en de rest van het team niet onder deze  grote druk?  Zoals de bliksem je twee keer kan raken, zo weergaloos kan de goalie voor een tweede keer keepen. Hij stopt alle penalty’s.

Enschede Lions kampioen!  Ik kan weer met een gerust hart verder slapen en uitzieken. Gefeliciteerd jongens ! Volgend seizoen ben ik er gewoon weer bij………

Like this Article? Share it!

About The Author

Leave a Reply