Timo’s Column: Force betekent niet altijd Olé, Lions overwinnen

Ik was deze week op visite bij vrienden toen zich geheel spontaan de bruine golf melde. Snel naar het kleine kamertje gevraagd en getogen. Klein was hier een duidelijke omschrijving want met pijn en moeite en het risico prematuur te lozen wist ik mij tussen de muren te klemmen, vergat ik bijna de broek naar beneden te doen en kon ik mijzelf verlichten. Vastgeklemd was dit een uitermate goede houding het schrijfgerei ter hand te nemen. Waar zullen we het eens over hebben. Zaterdag Lions 2 en/of zondags studentjes 1 met wat coryfeeën uit Lions 1. Begin maar bij het eerste, misschien ben ik te vroeg klaar.

De zesde wedstrijd in successie, werd het einde zegereeks of kon ook de Haagse kracht bij gestreept worden op de geslepen sticks? Op papier de concurrent der concurrenten alhoewel ze nog weinig waren getest. 3 wedstrijden 1 verliespunt. Gesteund door het nieuwe rating systeem konden wij een zwaar bevochten overwinning lichtjes afdwingen. Wederom hadden we een andere opstelling om eventuele spionnen op het verkeerde been te zetten. Wel was de FSF lijn weer compleet voor de 1, 2, 3 jacht. Als aanvulling en tevens verrassende stormtroepers waren Pittbull Drosten en Tiny T gecombineerd met de naar mottenballen stinkende J. Oude Wesseling en ene Arejilessen onze steun uit Scandinavië. De rangen werden gesloten door het solide ebony en ivory koppel Hans en Olaff, nee ze treden niet op met tijgers alleen met leeuwen. Rico en Miranda maken de rest voor rotte vis uit in de andere aanvullende verdediging. Als laatste maar zeker niet de minste hooguit de achterste (afhankelijk van het perspectief), onze eigen variant van the Berlin Wall, Thijs Wild van vuur. Uit conditionele overwegingen was mijn lijn weer voorzien van een extra aanvaller omdat we natuurlijk niet meer de jongste zijn. Forza Lions dan maar. Periode 1. Lastig potje waarschijnlijk. Na wat gedans heen en weer in de aanvangsfase wist onze self proclamed Messias de haagse muur te laten schudden. Met een geweldig slap schot trof hij de wat traag ogende haagse Tretjak tussen de benen alwaar de puck zichzelf tot doelpunt promoveerde. Er was wel een heel zeevat voor nodig gevolgd door wat glazenburgers maar des al niet te min de voorsprong was een feit, om met een Cruifiaanse duit in het zakje te spreken: als je de voorsprong niet meer uit handen geeft win je de wedstrijd. Deze leering in het hoofd liet ons al pirouterend rondjes om de confuse schilderswijkers de periode vullen. Misschien even een strafje erbij voor het verhogen van de spanning tbv het publiek en dan rustig naar het poortje schaatsen om de team speech aan te horen voor de tussenronde. Pittbull mocht na enig venijn zijn naam verbeteren ( in dorsten neem ik dan aan, ik wist wel dat het grammitik???.. uhh verkeerd geschreven was) door netfibratie toe te voegen aan zijn lege blazoen. Geheel onverwacht wist de one and only passwonder of Enschede een schier onmogelijke flip pass vallen tussen 2 verdedigers precies op het grettige blad der Pittbull. Bada boom, 2-0. Na enige vreugde dansjes mijnerzijds maakte we plaats om het andere vijftal leeuwen voor de leeuwen gegooid. Zij moesten vrijwel direct de eerste tegenstoot incasseren. Hun enige troef wist de puck redelijk rap in het net te pleuren. 2-1. Opletten jongs. Drosten er maar weer op af sturen, nu hij red hot is, of vuurrood, wat jij wil. Aangeduwd door slow-poke Olaff onder de strijdkreten come on husstle baby, wist de vlijmscherpe sniper nogmaals de Maaslander van Haagse origine zijn gaatje te vullen. 3-1. Uitspelen die periode of nie? Nie. Na de demonstratie der gatenkaas te hebben waargenomen besloot Thijs zijn eigen imitatie ten beste te brengen. Onder luid geschreeuw van back check back check liet hij de linker bovenhoek groeien tot de grote van een ijshockeydoel waarna het makkelijk schieten bleek. 3-2. Om de misère voor de rust nog even te vergroten schoot Hans of een van die andere verdedigende steunpalen er ook nog een bij de verbouwereerde Wildflame in. 3-3. Damn. Gelukkig uitrusten. Onder waarderende worden van onze opponent wisten we het licht aan het eind van de tunnel te bereiken waarna Jeffe Major en de sterkst uitgeruste speler ons uit te leggen dat wij er niks aan konden doen, de tegengoals kwamen volledig op hun conto, of zoiets ik heb niet zo goed opgelet. Gesterkt door de van blaam gezuiverde schuldgevoelens konden we de kroon op ons werk van die dag plaatsen en een turfje bijschrijven op de kerfstok. Volgens Frank waren hullie 2 keer zo gemotiveerd (mij enigszins onduidelijk hoe hij deze precisie wist te raden) dus was het oppassen geblazen. Wij dus 2,5 keer zo gemotiveerd het ijs op dan kon er niks gebeuren. Misschien dat de D eens van zich kon laten spreken, het is tenslotte een teamsport. Hans Forza, breng ons de voorsprong. Jawol zij onze blanke neger en hij vertrok voor deze zware reis. Na enige rondjes om de goal van de tegenstander geschaatst te hebben zocht hij een uitweg uit deze vicieuze cirkel door op het juiste moment haaks aan te leggen op zijn schaatsrichting. Tureluursje uit Den had hier geen passend antwoord op aangezien hij deze knal niet op miraculeuze wijze in zijn netje kon vangen. Het net achter hem had er echter minder moeite mee dus zowel Hans als Frank G kon zich op de sheet melden. 4-3. Gaat het toch gebeuren dan? Nadat onze bezielde voorganger onreglementair wist af te remmen op de tegenstander en zijn daarop volgende rustperiode was Stephan het beu. Na de hele avond de kreten “Stephan kan niet scoren Ye Ye YeYeYe” te horen besloot hij de monden te snoeren. Vijf minuten voor tijd wist hij een door Olaff verdwaald afgevuurd schot na afketsing op grote Frank binnen te klossen. 5-3 was het gevolg. Klus geklaard of wist Oh Oh Cherso nog eens aan te zetten. De laatste. 3 minuten voor het einde wisten zij de reeds feestvierende Thijs nogmaals te verrassen. Dat poepgaatje ook weer gedicht. Fuuuut, kloar. Hoor ik nou het paard van Sinterklaas aankomen? Ho Ho Ho, had er iemand een platte kar gewenst? Doe maar naar Little Frankie.

Nagenietend van mijn in ere herstelde koning der assist status besloot ik ook naar wat later bleek de voetbal wedstrijd uit de studenten league te kijken. Kijken of Jurjen en Bjorn er hier ook zo’n zootje van wisten te maken. Onder het genot van menig amstel biertje en the occasional lijntje spiritualien kon ik de wedstrijd van dichtbij aanschouwen. Aangespoord door mijn nieuwe Utrechtse vriend die bijzonder weinig op had met onze nieuwe europese schoonheden werd er op het scherps gestreden. De superieure slagkracht der Enschedesche kennistechnologen was echter doorslaggevend wat zeer tegen de zin van mijn nieuwe vriend was. Hij probeerde toen het heft in eigen hand te nemen door eigenhandig de stand op de score klok te veranderen maar stuitte hierbij op onze onstuitbare Sandra (hoofd der arbitraire zaken). Na wat gemor over aanspreek titels moest de beschermende tussenmuur het ontgelden voorzien door wat bijnamen gericht aan de geel groene. Ene van Es had al een speciale band met deze zeer betrokken toeschouwer wat de feestvreugde en stof tot conversatie vergrote. Na wat amateuristisch uitgevoerde schermutselingen werd de wedstrijd besloten met een knaller van een eindschot gevolgd door een buikschuiver ter faveure van de meegereisde braindeads. Ook zij nog steeds ongeslagen. Ploep, daar voel ik de sluitkottel vallen, kan ik me eindelijk weer bij de gezelligheden in de living melden. Trusten.

Over Big T

Bekijk ook

De Uil van Minerva spreidt te laat zijn vleugels

Enschede Lions verliest finale van Eindhoven: 5-2   (Door Eddy van der Ley) Enschede Lions …

2 reacties

  1. Wat een geweldig verhaal Timo ………wat was het een spannend potje!
    Was voor mij de leukste pot in tijden.

    Gr, Jan #5 Force (uit de Schilderswijk)