Man of the Match Story: Nooit verwacht, toch gekregen.

Published On 14 March, 2012 | By jurjen | Algemeen, Lions 1

Door: Dennis van Onna
Nooit verwacht, toch gekregen.

Dit seizoen ben ik begonnen in het eerste team van de Lions. In de zomer ben ik naar een goaliekamp geweest met het idee dat het mij wel leuk leek om een keer mee te maken, maar eenmaal daar wilde ik ook zoveel mogelijk leren om niet helemaal een modderfiguur te slaan. Het is een grotendeels nieuw team met allemaal zeer gemotiveerde en gedreven jongens.
Onze eerste wedstrijd van het seizoen was gelijk tegen Den Haag een team dat zeker niet onderschat moest worden. Toen we die wedstrijd die avond met 3-8 wonnen, was de toon gezet. Ik denk dat iedereen er op dat moment vertrouwen in had, dat het dit seizoen nog wel eens een mooi en succesvol seizoen kon worden. En dat we nog wel eens hoog in de poule zouden eindigen. Maar ik denk dat niemand van ons had verwacht (wel durven dromen) dat wij dit seizoen zover zouden komen.
Helaas moesten gedurende het seizoen ook nog een aantal mensen missen vanwege blessures (familiekwestie?). Laten we eerlijk zijn een enkeling komt er na een onvrijwillige gezichtsverbouwing ook nog eens aantrekkelijker uit te zien (we zeiden toch dat vrouwen daar op vallen. Nog geen minuut nadat je foto op smoelenboek stond, had je de eerste reactie al te pakken).
Afgelopen zondag was dan de halve finale play-off tegen de Dragons uit Utrecht. wij waren erop gebrand om ons eigen potje Dungeons & Dragons te spelen. Na een niet zo’n goed begin en een 0-3 achterstand, kwam aan het einde van de eerste periode het verlossende doelpunt van Karst van den Hengel. Dit was ook voor iedereen het teken om er vol voor te gaan. De tweede periode was op onze hand, met o.a. een voor mij uitziende vliegende goal van Jorick “flying Orr”Koelman. helaas moest hij ook nog op de bank zitten door een moment van verstandverbijstering van ondergetekende, die zo nodig bij de Draken op de bank moest zitten (te lui om een stukje verder te schaatsen?)
De laatste periode leken de Utrechtse Draken maar niet op te willen geven en gingen er vol voor. In eerste instantie hadden we de voorsprong nog iets vergroot naar 5-3, maar Utrecht wist niet van opgeven. Ze kwamen terug naar 5-4 en wisten in de laatste 10 seconden (deze keer geen geintje) nog terug te komen naar een gelijkstand 5-5. Ik geloof niet dat ik in mijn hele leven (dat is al een eind) ooit zo gebaald heb als op dat moment. Toen ik vernam dat het gelijk beslist zou worden door een shoot-out, dacht ik dat ik het bestierf. Mijn hart klopte in mijn keel en ik heb de helft van het gesprek bij de bank gemist. De eerste penalty was op mijn doel. Toen ik daar naar toe schaatste, dacht ik dat mijn hart mijn mond uit zou springen. Maar vreemd genoeg kreeg ik een “zen moment” toen ik in mijn doel ging staan en dacht alleen nog maar aan hetgeen dat mij tijdens het trainingskamp is geleerd. Één push naar voren en agressief remmen, daarmee heb je de eerste slag gewonnen. Toen ik de eerste penalty had gestopt was ik er helemaal klaar voor. De penalty van ons werd gescoord door Jurjen en de tweede richting mij ging er helaas in. Toen Karst (weer familiekwestie?) op dezelfde manier scoorde als Jurjen stond iedereen bovenop de banken, maar in plaats van boksen ging ik alweer richting mijn doel met maar één gedachte. Als ik deze stop staan we in de finale. Toen de speler van Utrecht op mij afkwam, probeerde ik hem naar één kant te sturen en te kijken wat hij ging doen. Toen hij schoot strekte ik mijn been zover mogelijk uit en voelde de puck tegen mijn leg pad en schaats ik wist alleen niet of hij langs het doel was gegaan of erin. Met mijn gezicht richting de grond hoorde ik een menigte juichen, was dat voor ons of niet? Toen ik voorzichtig opkeek, zag ik de rest van het team juichend op mij afkomen, keek snel naar achteren en zag de puck tegen de boarding liggen. Op dat moment werd ik net als de rest van het team euforisch.
Nu kom ik gedeeltelijk bij de titel van het stukje. Ik werd namelijk verkozen als MVP, iets wat ik nooit had verwacht te krijgen dit seizoen. Het enige nadeel van deze titel is dat je een stukje moet schrijven en (ik als eerste) een belachelijk hoedje op moet zetten. Maar eerlijk gezegd voelde het nog nooit zo goed om voor paal te lopen.
Aanstaande zaterdag is de finale in Tilburg en net als onze captain zou ik niets liever willen dan die beker mee te nemen naar Enschede. Ik weet dat iedereen van dit team er voor geknokt heeft om zover te komen. En nu kom ik bij het tweede gedeelte van de titel. Ik ben ontzettend trots dat ik deel uit mag maken van dit team.
Jongens we gaan ervoor zaterdag en zorgen voor een mooi potje hockey! En om onze captain te citeren; “IJshockey is leuk, we zijn hier vanavond om te spelen als vrienden, let’s have fun out there! … LIONS! LIONS! LIONS!” (laatste stukje is van jou Dennis!)

Like this Article? Share it!

About The Author

One Response to Man of the Match Story: Nooit verwacht, toch gekregen.

  1. Dennis says:

    Die muts staat je goed hoor Dennis! Vanavond gaan we de beker mee naar huis nemen, ik voel het gewoon…

Leave a Reply