Jeugdrecreanten maken onmogelijke mogelijk

Enschedeërs dienen koploper Smoke Eaters eerste nederlaag toe: 2-3

(Door Eddy van der Ley) Wat een sensatie! Wat een ongeëvenaarde prestatie! De jeugdrecreanten van Luttikhuis Enschede Lions maakten zaterdagavond in Geleen het schier onmogelijke mogelijk, door regerend titelhouder en ongeslagen koploper Smoke Eaters de eerste nederlaag van het seizoen aan te smeren: 2-3.

In een temporijk, intens ijshockeygevecht dat van de eerste tot de laatste seconde zinderde van de spanning, tekende de ploeg van trainer/coach Dicky de Vos voor een heuse mijlpaal in de  teamgeschiedenis. Winnen van de ongeslagen koploper, op vreemd ijs nog wel: het voelde als de kroon op jarenlang trainen en hard werken.

Pakweg tien meegereisde supporters/ouders zagen de Enschedese jeugdrecreanten in Zuid-Limburg de beste wedstrijd uit de historie spelen, de optelsom van een geweldige teamprestatie. Vechtlust, tactische slimheid, technische hoogstandjes: de verrukte toeschouwers zagen het in twee doldwaze  uurtjes allemaal aan hun netvlies voorbijtrekken.

In de eerste periode tekenden zich de contouren van de latere overwinning reeds af, zij het nog niet zozeer in de score. Smoke Eaters had de grootste moeite de virtuoze Lions-aanvallers  af te stoppen, hetgeen ten koste ging van drie straffen. Maar zes minuten overtal waren niet aan de jeugdrecreanten besteed, sterker: kort voor de eerste sirene opende de koploper na een pijlsnelle break-out de score, geheel tegen de verhoudingen in (1-0).

Of die achterstand de jeugdrecreanten ontmoedigde? Nee, in geen geval. Wat volgende was de beste en mooiste periode van het seizoen. De mannen van Dicky de Vos trokken furieus van leer en schiepen zich kans na kans. Aanvankelijk zonder de Limburgse goalie in verlegenheid te kunnen brengen. Zelfs een ‘honkslag’ van Pepijn – de aanvoerder ‘hakte’ de puck vanuit de lucht op het doel – was een prooi voor de doelman.

Maar het kon niet anders of hij moest en zou bezwijken onder de aanhoudende Enschedese druk. En in de 26ste minuut was het zover: Pepijn gaf Nick de Vos de puck ‘in de loop mee’ en de handige aanvaller bleef oog in oog met de Limburgse keeper ‘cold as ice’: 1-1. Vijf minuten later vielen de meegereisde supporters elkaar andermaal huilend van geluk in de armen. De oorzaak? Een heus droomdoelpunt van Joy. De dekselse puckduivel veroverde de puck in de buurt van zijn eigen doel op een Geleense aanvaller, zette de turbo aan, om dertig meter verderop, net voor de blauwe lijn, een ziedend schot van zijn stick te laten vertrekken, dat als een bermbom insloeg achter de Limburgse goalie: 1-2.

Joy vierde de treffer, zijn twintigste van het seizoen, met een uitbundig juichgebaar. Om bij de McDonalds in Geleen, een uur na de glorieuze zege, nog eens zijn analyse van de memorabele 1-2 te poneren: ‘Ik was in volle vaart en twijfelde tussen doorschaatsen en met een wrist-shot proberen te scoren, of voor een slap-shot van afstand te gaan. Toen herinnerde ik mij plots de woorden van mijn vader, die altijd zegt dat ijshockey een sport van kansen benutten is, en hard schieten, rammen. Dus besloot ik het van afstand te proberen. En inderdaad, hij zat er lekker in…’

Wat heet. Toch konden de Lions niet lang van de voorsprong genieten. Dicky de Vos stuurde voor het eerst de derde lijn het ijs op, en ofschoon de jongens en meisjes zich weerden als leeuwen, viel prompt de 2-2. Maar de veerkracht van de jeugdrecreanten kende deze avond zijn gelijke niet. Ruim een minuut later voerden Pepijn (assist) en Nick de Vos (doelpunt) weer gezamenlijk een fraai nummertje op, en was het 2-3. In Geleen dus, bij de ongeslagen koploper, in het hol van de leeuw. Was dit de werkelijkheid? Of een stukje fictie?

De werkelijkheid dus, jazeker. In het vervolg van de tweede periode kregen de jeugdrecreanten twee keer een 5-3-overtal in de schoot geworpen, door onnodige straffen aan Geleense kant, werd een speler van Smoke Eaters zelfs met een matchstraf naar de douchevertrekken gestuurd (kick), maar bleef  uitbreiding van de marge uit. Met 2-3 het laatste bedrijf in, wat zou er nog kunnen gebeuren in ijshal-Glanerbrook? Zou de thuisclub, de gedoodverfde kampioen dus, nog een konijn uit de hoge hoed toveren? Nu een nederlaag dreigde? Zou het gaan spoken?

De Limburgers zelf zetten zoals verwacht aan voor een furieus slotoffensief, met een reeks hachelijke momenten voor het doel tot gevolg, maar doelvrouw Lisa toonde zich een heuse duivelskunstenaar en smolt als het ware samen met de schijf van vulkanisch rubber. ‘Hulp’ kwam er voor Smoke Eaters van de scheidsrechters , die plots een waar straffenfestival ontketenden. Zo moest Joël na 45 minuten het ijs verlaten omdat zijn naam niet op het wedstrijdformulier prijkte, werd een straf uitgedeeld omdat Dicky de deur voor de bank te hard dichttrok en regende het nog meer onbegrijpelijke straffen. Zelfs een wiskundig genie zou geen touw meer hebben kunnen vastknopen aan het straffen-abacadabra, maar feit is dat de heldhaftig verdedigende Enschedeërs geen krimp gaven – ook niet met twee man minder.

En na 60 intens gespeelde minuten uiteindelijk een knappe een meer dan terechte 2-3 zege konden begroeten. ‘Dit is echt geweldig’, liet aanvoerder Pepijn ten overstaan van de hossende supporters optekenen. ‘Hier hebben we zo ontzettend lang naar toegeleefd en vandaag kwam het er allemaal uit. Dat geeft een fantastisch gevoel.’

Of de surprise in Geleen nog tot het landskampioenschap kan leiden? In theorie zeker. De jeugdrecreanten moeten zelf al hun wedstrijden winnen en hopen dat Leiden thuis van Geleen wint en bovendien nog een andere wedstrijd verliest. Aanvaller Nick Legtenberg houdt alle vertrouwen in de kansen van zijn ploeg. ‘De kans dat wij afvallen in de titelrace is kleiner dan de kans dat minister Henk Kamp in Loppersum en omstreken ooit nog serieus genomen wordt.’

Ook Smoke Eaters blijft kansrijk voor de titel, maar zij bleven met een kater achter in de stad van Maartje Paumen, Marijke Helwegen en René Shuman. De dekselse puckduivel Joy, nooit verlegen om een scherpzinnige mening of kwinkslag: ‘Die René Shuman, is dat niet een stay at home-verdediger van Chicoutimi Sagueneers?’

Over Eddy van der Ley

Bekijk ook

De Uil van Minerva spreidt te laat zijn vleugels

Enschede Lions verliest finale van Eindhoven: 5-2   (Door Eddy van der Ley) Enschede Lions …

2 reacties

  1. Weer super mooi verwoord!!!!! Het was inderdaad een harde en super spannende wedstrijd.

  2. Désirée van der Vaart

    Eddy bedankt! Ik zie de wedstrijd helemaal voor me…super!