Jeugdrecreanten komen net tekort tegen kampioen Geleen: 4-6

Topper vol spanning en spektakel, maar zonder beloning

Jammer, jammer en nog eens jammer. In een topwedstrijd die zinderde van spanning, en de ijsbaan Enschede – inclusief de toeschouwers – soms deed trillen van pure opwinding, slaagden de jeugdrecreanten van Luttikhuis Lions er net niet in regerend kampioen Smoke Eaters Geleen pootje te lichten: 4-6 (1-2, 1-3, 2-1).

Een behoorlijke tegenvaller in de strijd om de landstitel, maar aan de andere kant: de kwaliteitsverschillen zijn dermate klein, dat de formatie van trainer/coach Dicky de Vos zeker niet hoeft te wanhopen. Of zoals aanvaller Nick Legtenberg het formuleerde: ,,Je hoeft geen wiskundig genie te zijn om te constateren dat we, door de uitwedstrijden tegen Leiden Lions 1 en Smoke Eeaters te winnen, alsnog een gooi naar het kampioenschap kunnen doen. Wat zeg ik: de kans dat we afhaken in de strijd om de titel is kleiner dan de kans dat Zwarte Piet uit de Nederlandse cultuur wordt verbannen. ”

Toch zou het een stukje eenvoudiger zijn geweest wanneer landskampioen Smoke Eaters in de thuiswedstrijd al tot capitulatie was gedwongen. Dat lukte uiteindelijk niet, zaterdagavond, maar het had verdorie zomaar gekund. De manschappen uit Enschede zaten vanaf de eerste face-off uitstekend in de wedstrijd, hadden de beste spelaandelen, al bleef de snelle openingstreffer uit.

Pas toen de Lions door een dubbele straf zwaar in ondertal waren, en met drie man de meubelen én de maagdelijke nul moesten zien te redden, greep de dekselse puckduivel Joy zijn (eerste) moment van glorie. Na een onnavolgbare solo, waarbij hij vier amechtig naar adem happende Zuid-Limburgers het bos in stuurde, opende hij de score met een geweldig wrist-shot in de linkerbovenhoek: 1-0.

In dubbel ondertal scoren, je ziet het niet vaak, en dan ook nog met een treffer van zo’n oogverblindende schoonheid: het regende oh’s en ah’s bij de toeschouwers, die zich de handen stuk klapten van blijdschap en bewondering. Toch zou de euforie snel verstommen, want Geleen bleek niet voor een figurantenrol naar Enschede afgereisd. Met twee doelpunten vanuit het niets, binnen anderhalf minuut, stelde de kampioen nog voor de eerste doelwisseling orde op zaken: 1-2.

De Lions kwamen echter getergd het ijs weer op, een gemoedstoestand die werd gesymboliseerd door Nick de Vos. De tweede periode was precies 43 seconden oud, toen de rappe aanvaller ter hoogte van de blauwe lijn de puck kreeg toegespeeld, zag dat hij op een muur van drie verdedigers dreigde te stuiten, even wachtte, de situatie taxeerde, in zijn hoofd een compositie van een prachtige treffer maakte, ten overvloede even keek hoe de goalie precies gepositioneerd stond, nóg een fractie van een seconde wachtte, vluchtig opzij keek of hij de zegen van zijn vader/coach kreeg, en toen dat het geval was, de schijf van vulkanisch rubber in de stijl van Picasso tegen het doelnet schilderde: 2-2.

Ook deze treffer werd aan de zijkant met klaroengeschal begroet, omdat er plots weer het perspectief van een zege aan de horizon gloorde. Niet dus. In het restant van de tweede periode, die een rommelig verloop kende, kregen de Enschedeërs drie onnodige doelpunten om de oren: 2-5. Een gedetailleerde beschrijving laten we wijselijk achterwege, eenvoudigweg omdat we het leuk willen houden. Leuk én superspannend werd het wel weer in de laatste bedrijf. En hoe! Met de katachtige Lisa permanent in het doel, zetten de Lions aan voor een fulminante eindsprint. Nick de Vos scoorde 3-5, Joy joeg de kampioensploeg uit Limburg de stuipen op het lijf met de 4-5, en ja, ook de 5-5 hing minutenlang in de lucht. Wanneer zou-ie vallen, de dikverdiende gelijkmaker?

Hij viel niet, twee overtalsituaties ten spijt. In de slotminuut forceerde Geleen via een break-out de verlossende 4-6 en was de ‘smeichelhafte’ zege (sorry, een precieze vertaling van dit schitterende Duitse woord is niet voorhanden) een feit. Jammer voor de Luttikhuis Lions, die desalniettemin met opgeheven hoofd het ijs verlieten, in de kennelijke wetenschap dat er in de strijd om de landstitel nog niets verloren is, mits de overige acht competitiewedstrijden gewonnen worden.

De gasten stapten met een gevoel van opluchting  in de bus richting Geleen, de stad van Max Hermans, George McCrea, Jean Nelissen, Lori Spee en René Shuman. De dekselse puckduivel Joy, nooit verlegen om een kwinkslag of scherpzinnige opmerking: ‘Die René Shuman, is dat niet een onverschrokken verdediger van Moose Jaw Warriors?’

Over Eddy van der Ley

Bekijk ook

De Uil van Minerva spreidt te laat zijn vleugels

Enschede Lions verliest finale van Eindhoven: 5-2   (Door Eddy van der Ley) Enschede Lions …