Jeugdrecreanten als komeet van start: recordscore in Leiden (1-17)

(Door Eddy van der Ley)
Wat een begin! Wat een superioriteit! Op de eerste speeldag van het nieuwe seizoen lieten de jeugdrecreanten van Luttikhuis Lions geen twijfel bestaan over hun grenzeloze ambitie. Leiden Lions 2 kreeg zondagmiddag alle hoeken en rondingen van de eigen ijshal te zien: 1-17 (0-5, 0-6, 1-6).
Het schuttersfestijn in Leiden betekende de grootste overwinning uit het vierjarige bestaan van de Enschedese jeugdploeg. De 15-0 in Groningen tegen Kodiak Bears, vorig seizoen, verdween daarmee uit de recordboeken.

Het uitje naar Leiden begon al veelbelovend. Op de heenweg, voor het eerst in de supersonische touringcar van Luttikhuis, bleken de jeugdrecreanten muzikaal erg geëngageerd te zijn. Tot verrassing en verrukking van de meegereisde ouders was er, naast de gebruikelijke dosis, door house-klanken aangedreven teringherrie, ook plaats voor klassiekers uit de jaren zeventig en tachtig. Rappers delight van The Sugarhill Gang, Rock you like a hurricane van The Scorpions, Baker Street van Gerry Rafferty: het kwam allemaal voorbij. Kwestie van een fijne muzikale opvoeding en smaak, zullen we maar zeggen.
De muzikale ochtendshow werkte op de jeugdrecreanten als epo op Lance Armstrong. In de even barokke als charmante ijshal aan de Leidse Vondellaan knalde Luttikhuis Lions als een komeet uit de startblokken. De wedstrijd was welgeteld 24 seconden oud, of Nick de Vos liet de dappere doelman van de thuisclub voor de eerste keer de treurige gang naar het net maken: 0-1.

De snelle openingstreffer bleek de opmaat voor een waar doelpuntenfestijn. De Lions uit Enschede bleken drie maatjes te groot voor de (tweede garnituur van) de soortgenoten uit Leiden. Na de eerste periode stond er een 0-5 tussenstand op het scorebord, na de tweede periode 0-11 en uiteindelijk kwam er een monsterlijke 1-17 zege op het scoreformulier te staan.

Enig minpuntje: de tegentreffer in de slotfase, die de droom van Barts’ eerste shut-out ruw verstoorde. Maar goed, er zijn ergere dingen in het leven. Zeker in het licht van de fraaie kunststukjes die we van de jeugdrecreanten te zien kregen: fraai uitgespeelde doelpunten, een heuse one-timer (van Joy, de dekselse puckduivel), scudraketten vanaf de blauwe lijn (Igor en Ilen), soeverein verdedigend spel: de thuisblijvers kregen massaal ongelijk.
De eerste en tweede lijn draaiden als een tierelier, maar ook de onervaren derde lijn toonde aan over kwaliteiten te beschikken. Nick de Vos kroonde zich tot topscorer met zes treffers, gevolgd door de dekselse puckduivel Joy (drie), Leroy (drie) en Nick Legtenberg (twee). Al met al was er sprake van een collectieve topprestatie, waarin alle spelers hun aandeel opeisten. Als man of the match werd, op de terugweg ter hoogte van Stroe, Ilen uitgeroepen. De Canadese aanwinst viel op door zijn goede puckbehandeling en de rust en intelligentie in zijn spel.

Toch maakt een zwaluw geen zomer of herfst, want volgende week staat een beduidend sterkere tegenstander op het menu: Leiden Lions 1, de runner-up van het vorige seizoen. ‘Dat zal een zware kluif worden’, stelt de winnende coach Dick de Vos, ‘en ik ben dan ook benieuwd hoe we tegen zo’n topteam uit de hoek zullen komen. Vorig seizoen hebben we twee keer van ze verloren, maar met de 17-1 zege op hun tweede team hebben we in elk geval moraal getankt. We leven met vertrouwen naar die wedstrijd toe.’

Hoe dan ook, de Luttikhuis Lions keerden met een gevoel van trots en tevredenheid terug uit Leiden, de geboorteplaats van Rembrandt van Rijn, Jochem Myer, Eberhard van der Laan, Glenn Helden en Fay Lovsky. De dekselse puckduivel Joy, nooit verlegen om een kwinkslag of scherpzinnige opmerking: ‘Die Fay Lovky, is dat niet een veelscorende center van Rimouski de Océanic?’

Leiden - Enschede

Over Eddy van der Ley

Bekijk ook

De Uil van Minerva spreidt te laat zijn vleugels

Enschede Lions verliest finale van Eindhoven: 5-2   (Door Eddy van der Ley) Enschede Lions …