Hongerige Lions verslaan ‘soortgenoten’ uit Dordrecht: 5-3

Published On 5 February, 2012 | By Eddy van der Ley | Algemeen, Lions Jeugd

Eerste thuiszege jeugdrecreanten!

Het was een memorabele en historische week in de wondere wereld van het (top)ijshockey. Eerst baarde de Duitse verdediger Dennis Seidenberg van Boston Bruins opzien door in het NHL-duel tegen Ottawa Senators met een ziedend slapshot vanaf de middenlijn (!) doel te treffen (check youtube.com of bruins.nhl.com), vervolgens evenaarde Edmonton Oilers-aanvaller Sam Gagner een NHL-record van Wayne Gretzky, door in de wedstrijd tegen Chicago Blackhawks (8-4) vier doelpunten en vier assists te produceren (check youtube.com of oilers.nhl.com) en als klap op de vuurpijl schreven de jeugdrecreanten van Enschede Lions geschiedenis, door ten koste van Dordrecht Lions – en na een 0-2 achterstand – de tweede triomf van het seizoen te boeken: 5-3!

De jubel was groot op de ijsbaan Twente, en de opluchting al evenzeer, want vooraf zat er best een beetje druk op de wedstrijd tegen Dordrecht. Omdat adel nu eenmaal verplicht, moest er gewonnen worden. Om de simpele reden dat Enschede meer kwaliteit aan boord heeft. Alleen zegt dat in sport niet altijd alles. Je hebt van die wedstrijden dat je veel beter bent dan de tegenstander, dat je een heus bombardement aan schoten loslaat op het vijandelijke doel, maar uiteindelijk toch als verliezer het ijs verlaat.

En om een lang verhaal kort te maken: de Lions weten precies hoe dat voelt. Twee keer eerder hadden ze de winst op de eigen ijsbaan voor het grijpen, tegen Zoetermeer Panters en Leiden Lions. Maar in beide gevallen keepte de goalie van de tegenpartij de wedstrijd van zijn leven. Uitgerekend tegen Enschede!!! Of zou het misschien aan de zuiverheid van de schoten gelegen hebben? Ach, de waarheid zal wel ergens in het midden liggen, maar het katterige gevoel was er niet minder om. 7-8 tegen Zoetermeer, ondanks een overwicht, en 2-3 tegen Leiden, ondanks een nog groter overwicht, nee, het zat de Lions niet mee.

Objectief gezien zou een dubbele overwinning overigens niet meer dan terecht zijn geweest, want het leeftijdsverschil was nogal groot. Zo zagen de nog dartele Lions een tegenstander na een wedstrijd doodleuk in de auto stappen en wegrijden. Niet als passagier, maar als bestuurder! En om nu te suggereren dat de jongeman geen rijbewijs had en illegaal een auto bestuurde, nee, dat zou te ver gaan. Hij was immers ook al getrouwd. Voor de tweede keer… Althans, zo ging het gerucht.

Daarmee is in een notendop de situatie van het Nederlandse jeugdijshockey geschetst. Wie zich inschrijft in de competitie der jeugdrecreanten, zoals de Lions dit seizoen, loopt het risico om op aanzienlijke leeftijdsverschillen te stuiten. De ploeg uit Enschede is relatief jong en klein (met ook jongens van 12 en 13 jaar), maar het kan zomaar voorkomen dat de gemiddelde leeftijd van de opponent 16 is. En als de coach van zo’n ploeg dan bovendien een – nog oudere – dispensatiespeler laat meedoen, bij gebrek aan voldoende manschappen, en de speler in kwestie is prompt de uitblinker, tja, dan sta je daar met je goede fatsoen en je prachtige bedoelingen.

Toch draaien de Enschede Lions een prima seizoen. Want er kleeft ook een voordeel aan grotere en fysieke sterke tegenstanders: het vergroot je weerbaarheid en je gaat er slimmer van spelen. Ploegen als Nijmegen (inmiddels kampioen) en Hoorn zijn echt een maatje te groot, vooral in letterlijke zin, maar in de andere duels hebben de Lions blijk gegeven van een grote progressie ten opzichte van de vorige jaargang.

Alle jongens zijn – dankzij de uitstekende training en coaching – soepeler gaan schaatsen en technisch beter gaan spelen, dus dat belooft veel voor de toekomst. Maar je wilt ook graag – om het spelplezier te optimaliseren – de vruchten plukken van de harde arbeid, in de vorm van heuse overwinningen. En niet steeds na een goede partij op het nippertje je hoofd moeten buigen, zoals tegen Zoetermeer en Leiden, omdat hun goalies nu eenmaal een toverdrankje hadden genomen….

Vandaar dat de thuiswedstrijd tegen het nog puntloze Dordrecht ook zo belangrijk was. In het uitduel hadden de Lions zich van hun beste en meest daadkrachtige kant laten zien, door glorieus met 8-4 te zegevieren. Maar zouden ze thuis ook kunnen winnen? En de harten van het trouwe thuispubliek bij Siberische temperaturen met mooi ijshockey kunnen verwarmen?

Tja, hoe zeggen we dat diplomatiek? Het leek er aanvankelijk niet helemaal op. Alsof de Lions nog niet ontwaakt waren uit een winterslaap, kon Dordrecht zomaar een 2-0 voorsprong nemen. Te veel puckverlies, een matige opbouw, weinig vloeiend aanvalsspel: zou de druk van het moeten winnen op de Twentse benen en geest zijn geslagen?

Niets bleek minder waar. De Lions – aangetreden zonder Pepijn van der Vaart en Sjors van Roosmalen – hadden ‘gewoon’ wat opstartproblemen, want tegen het einde van de eerste periode kwam er schwung in het spel en tekende Dani van Gemert knap voor de 1-2. In het tweede bedrijf  greep de thuisploeg definitief de regie, maar kwam een oud euvel om de hoek kijken. Kansen te over, maar doelpunten? Ho maar. Op één moment na: na een lange belegering van het Dordrechtse doel stond Lars Koning op de goede plaats: 2-2

Toch hadden de gasten aan één goed uitgevoerde break-out genoeg om de oude verhoudingen te herstellen: 2-3. Het zou evenwel de laatste keer zijn dat Bart Arnolli een tegentreffer zou toestaan. De goalie leverde een puike partij af, net als de andere Lions. Zoals alle verdedigers – Rick van Gemert, Casper Lastdrager, Igor van der Ley en Joël Mollink – zich van hun beste kant toonden, zo gold dat ook voor de aanvallers (Joy Ekelhof, Nick de Vos, Niek Schlösser, Dani van Gemert, Nick Legtenberg, Quinten van der Leest en Lars Koning).

Met name topscorer Joy Ekelhof, soms een tovenaar met de stick, liet fraaie staaltjes van ijshockeytechniek zien, al kwam hij – voor de verandering – niet tot scoren. Die eer ging in de laatste periode naar respectievelijk Nick de Vos, die heel attent uit de rebound de 3-3 aantekende, en Niek Schlösser, die de Lions van dichtbij op het spoor van de overwinning zette: 4-3. Toen de goalie van Dordrecht ook nog zo vriendelijk was de puck over zijn eigen doellijn te duwen, goed voor de verdiende 5-3 (die op naam kwam van weer Niek Schlösser), was de beslissing gerealiseerd en de zege een feit.

En zo verschaften de Lions zich, naast Dennis Seidenberg en Sam Gagner, een welverdiende plaats in de geschiedenis van een memorabele ijshockeyweek. (Eddy van der Ley)

Like this Article? Share it!

About The Author

Comments are closed.