Door gebrek aan thema matig weekend Lions 1 en 2

Na het lezen van enige stukjes betreffende wedstrijden afgelopen weekend voel ik de aandrang om op de pot te gaan zitten en mijn visie, onder het genot van een lekker bord bami, te delen. Ja ik kan ook poep praten. Natuurlijk hoopte wij op een voortzetting van het succes uit het verleden maar helaas bleek de spreuk “In het verleden behaalde resultaten geven geen garanties voor de toekomst” vol waarheden. Neemt niet weg dat een potje ijshockey op welk niveau al op zich een winstpakker is en dat een overwinning de slagroom op de cake is en niet de cake onder de slagroom (oud gezegde van Confusius 551 BC). Binnen de Lions heerst af en toe een zeer zware last op het resultaat van een wedstrijd. Iedereen zou het in mijn ogen in een wat lichter kader moeten plaatsen. We hebben een crisis waar we voorlopig niet uit zijn. Koorknaapje Rutte verlakt het volk met zijn regeerakkoord, het midden oosten is een chaos, Azië heeft natuurramp na ramp, Zuid America kapt teveel bomen etc etc. Wij hebben echter nog altijd de mogelijkheid om te ijshockeyen ondanks dat de ijskappen smelten. Ik zeg jolijt alom. Met deze gedachte in het achterhoofd (behalve bij Karst want die heeft sinds maandag bijna niks meer in het achterhoofd) zien de wedstrijden er als volgt uit. Zaterdag Lions 1 – Fryslan Flashguns. Hier hebben we wel geteld 1 keer van gewonnen in onze historie en meerdere keren verloren, zelfs met grote verschillen. Verwachtingspatroon is dus winst met opbouw doelsaldo, want we hadden tenslotte vorige week gewonnen van onze angstgegner. Proef je de ironie, ik niet want ik eet bami. Kortom, als we dit willen winnen moeten we er hard aan trekken. De goalies in de 2de divisie zijn verrassend veel sterker dan in de 3de divisie en we krijgen zeker niet meer ruimte voor alles. Neemt niet weg dat de spirit er goed in zit. Gelukkig konden we, na het wegvallen van Pim ter Marst na een onfortuinlijk ongeluk tijdens het maken van een wak voor zijn favoriete hobby IJsvissen, onze verloren zoon Marco Peperkamp weer met open armen ontvangen in de line-up. Na wat gefreubel in een hobby liga in Duitsland en ervaringen mat andere spelers in diezelfde situatie (Sandro, Marco S, Mark H, Jacco B) was natuurlijk duidelijk dat het slechts een matter of time zou zijn voor hij zich weer voor ons wilde inzetten. Hij staat echter voor de schier onmogelijke taak Pim te vervangen maar ik denk dat hij daar wel tegen opgewassen is. Verder moesten we alleen Yorick missen dus maakte we een line-up met 3 offence lijnen (Jurjen Bamboehengel,Rick Kenny,Manuel!!/Bjorn Onderbroek,Karst “voorheen met schouder”, Marco “Hoefnix”Peperkamp/pretty boy Santi, Mark Tightpants, Styn “DJ” Wijma) en 2 defence lijnen (Mark “Generaal” Holky, Dylan “neem de tijd slap” Dylan/Dennis “kope kope” Koopman, Rick “Benjamin” van Gemert). Opening was erg snel op en neer gaand hockey van beide kanten wat helaas resulteerde in een ongelukkige rebound die recht in de stick van ene Borger belande. Een flitsende goal was het gevolg. Blijkbaar moed geput uit deze 1ste treffer scoorde Heerenveen snel opnieuw na een mooi uitgespeelde situatie. Wederom die Borger, hadden wij maar zo’n Borger. Kort daarna ging er ook nog een flubber goal vanaf de blauwe lijn in om de misère compleet te maken. Tijd om de schouders er extra onder te zetten. Langzaam kregen we meer grip op de wedstrijd maar de Friese goalie wist nog van geen wijken. Tevens misten we toch scherpte bij de paar kansen die we kregen waardoor onze eerste goal nodeloos lang uitbleef. Om maar een van Gaaltje erin te gooien, “als die goal uitblijft is het moeilijk winnen”. Doordat we hierdoor al vroeg met ons hoofd in de kleedkamer zaten werden we nog verrassend getrakteerd op de 4de goal in de laatste 13 seconden. 4-0 pauze. Had net zo goed 2-0 kunnen zijn maar gedane zaken nemen geen keer dus d’r an met het spul.

2de level. Hard van start leverde dan ons 1ste op uit de hoge hoed van Manuel!! Zijn assistent in deze was nieuw developed forward Tighty Mark. Manuel kreeg hierdoor een bijzondere bevlieging en besloot binnen 16 seconde weer het net te treffen (volgens mij een club record, zo niet een NIJB record) deze maal op aanreiken van de Bamboe variant der Hengels. Leek het tij te keren of is dat te vroeg gejuicht. Misschien wel, want korte tijd later wist de Friese brigade Dennis nogmaals te verschalken uit een valse rebound. We lieten ons echter niet op de kop zitten en sloegen met vereende krachten terug in de 28ste minuut. Door een surprise act van Jurjen in de 2de lijn werd Karst in stelling gebracht die onze 3de goal mocht aantekenen. Blijkbaar werkte deze lijn beter met Jurjen als vervanging van Bjorn dus werd door mij besloten deze switch permanent te maken. Nog nauwelijks bekomen van deze beslissing of we werden weer getrakteerd op een tegentreffer. Gelukkig bleek daarna de switch succesvol, na geweldig vindingrijk 1 keer raken hockey wederom een Karst vrij voor de goal. Boem. Alles ging de goede kant op. Helaas werden we te gretig waardoor we te diep in hun zone doordrongen en even vergaten de achterkant dicht te houden. Een snelle break was het gevolg met een splijtende pass voor de goal en een geweldige ingeschoten goal, net een goal teveel in deze zin (56 sec voor het einde periode). Blijkbaar was de volgende lijn van ons de klap hiervan niet te boven dus kregen die nogmaals zo’n doelpunt te verwerken (2 sec voor eind). Domme goals waardoor de stand 4-8 was ipv 4-6. Des al niet te min was de periode stand 4-4 wat volledig volgens het beeld van de wedstrijd was.

Sluit level. Dan moest het nu maar gebeuren. 4 goals is met deze goalie erg moeilijk maar we gaan het toch proberen. Aangezien we 4 goals moesten produceren hielden we vast aan de Jurjen switch wat lang leek te gaan werken. De negende minuut van de periode was het dan raak wat eigenlijk al een beetje te laat is. Het bood wel moed ondanks dat we zagen dat de 1ste lijn en 3de lijn met man en macht probeerde de zaak verder dicht te houden en toch wat kansen probeerde te creëren en te benutten. Helaas had Heerenveen zich wat terug getrokken en kwamen ze sporadisch in ons aanvalsvak wat het zeer moeilijk maakt om te scoren. Daarbij probeerde ze ook nog eens op de break te spelen dus was het extra oppassen. Blijkbaar koste ons dit zoveel kracht en energie, waarbij aangemerkt moet worden dat we ook niet veel geluk aan onze zijde konden bespeuren, dat we in de slotfase niet genoeg strobreedtes hadden om in de weg van de heer Borger te leggen met als gevolg dat Dennis voor de 9de keer achter zich mocht grijpen. Eindstand 5-9. Periode stand 1-1.

Doet u even mee met de resume. 0-4, 4-4, 1-1. 1ste periode slecht, 2de periode geweldig op laatste minuut na. 3de periode goed en degelijk. Natuurlijk hebben we wel wat punten om aan te werken maar daar is niks in veranderd. Kunnen we maar elke wedstrijd 3 goede periodes spelen. Voorlopig hebben we 2 periodes verloren, 5 periodes gelijk en 2 periodes gewonnen. Voor verbetering vatbaar maar zeker niet zonder perspectief.

Heb de bami op en ben al een tijdje uitgescheten, dus handen wassen, kont afvegen en memorie van zondag op papier toveren. Na 3 jaar niet gespeeld te hebben en voor het 1ste 3 keer in één week getraind te hebben leek het mij logisch dat ik weer eens in wedstrijd verband deze geliefde sport zou beoefenen. Mijn voormalige team genootjes hadden zich al enige weken geleden vrijwillig en vrijblijvend zonder enige druk aangemeld dus waarom niet. Utrecht was de place to be. (waarom plakken mijn vingers zo aan het toetsenbord, oh er zit nog iets bruins op, heb ik iets verkeerd om gedaan?) Gelukkig is de ARHL qua ambitie niveau en tempo volledig op mijn lijf geschreven (en ja , met dit lijf kan dat!) dus aanpakken maar. Zoals uit het stukje op de site blijkt waren we met 2 lijnen en 1 goalie. Verder werden we in het amusement voorzien door een optreden van El Loco der conglomeraat Utrecht. Wordt een ezel al bij de 2de keer stoten aan dezelfde hindernis wijzer, deze jongmens probeerde 2 periode lang door de boarding heen te lopen. Dit deed hem dermate zeer dat hij de hele tijd moest schreeuwen van de pijn. Tevens morst hij hier heel veel bier mee, nietwaar Thijs. Gesterkt door deze steun wisten wij aanval na aanval van de Utrechtse aanvalslinies te trotseren tot ook 4de rebounds op begonnen te duiken. Helaas was daar nog niet op getraind dus verdween deze in het net. Uiteraard laat een waardig toekomstig kampioen zich niet ontmoedigen door een lullig goaltje en werd het tij bijna in de 1ste periode al gekeerd. Ons lijk uit de kast Barry wist zijn stick in zo’n rare positie bij de goalie van utrech tussen de benen te werken dat de losse puck spontaan van schrik een sprong achteruit maakte. 1-1. WAT?!? Ze KEURT ‘M AF. Volgens de schijts had 56 kilo wegende ongetrainde Barry met zijn stick de goalie en de puck beide over de lijn gewerkt. Werken natuurkundige krachten dan niet in Utrech. Wat een domper. Rusten dan maar. In het voorbij gaan dacht ik een beetje rook uit Hans zijn neus te zien komen maar ik zal dat wel mis hebben.

2de periode besloten we wat recht te zetten. Van acquit en hangen. 32 sec raak. Inderdaad na mijn geniale, wat langzame pass door de ronding bij Escalante in de stick, wist deze Frank Glazenburger (spiegelglas werkt altijd beter bij een glazen couturier) vrij te zetten voor de goal en de 1-1 was een feit. Nou niet nonchalant worden voordat we voor staan, de platte kar is al besteld namelijk. Na enige disharmonische hockey minuten wisten we de 27ste minuut te bereiken en werd Stephan “mede kraam bezitter” Koopman door Frank G voorzien in een niet te missen kans die hij niet miste 1-2. Nu konden we pas echt op onze lauweren rusten. Vedettes als we zijn kunnen we dat natuurlijk als de beste ondanks enige lichte opbouwende kritiek van Hans (komt er nou weer rook uit zijn neus). Zo speelde we de periode doodgemoedereerd uit teneinde te luisteren naar de inspirerende overgebleven woorden van Hans. Wat schetste mijn verbazing: het is niet Hans zijn hobby om op zondag avond om 21:00 in Utrecht een potje te ijshockeyen. Gelukkig voor ons was het toen al 22:13 dus kon Hans en ieder ander met vernieuwde energie de wedstrijd naar ons toe trekken. Na Marco Drosten zijn knie weer in het kommetje te hebben gelegd was hij in staat om zijn geweldige schijnbeweging (slechts 15 keer eerder geprobeerd) uit te voeren en vanuit het bos de linker boven hoek te raken. 3-1. Nu hadden we hem binnen. Die laatste 9 minuten kon ons niet meer deren. Helaas, de euforie was nog niet uitgewerkt of daar hing Utrechs 2de. Werd het toch nog moeilijk. Nog 6 minuten billen knijpen (lastig schaatsen met dichtgeknepen billen). Gelukkig wist Frank nog een geweldige straf op te lopen 2 minuten voor de tijd. Zetten we toen verbazing wekkend de aanval in met 3 man alsof we 2 goals achter stonden (wat een hart voor de zaak, hè). Onze pseudo superieure overwicht werd hierin onze reddende engel waardoor we de zwaar bevochten overwinning op onze naam mochten schrijven. Zo zie je maar weer, als ijshockey makkelijk was dan had het wel voetbal geheten, waarin je van een overwinning uit mag gaan blijkbaar. Bij IJshockey kan je van de laatste verliezen en van de eerste winnen op elke dag van de week en dan hoef je niet te wachten tot pasen en pinksteren op 1 dag valt.

Trusten

Over Big T

Bekijk ook

De Uil van Minerva spreidt te laat zijn vleugels

Enschede Lions verliest finale van Eindhoven: 5-2   (Door Eddy van der Ley) Enschede Lions …

één reactie

  1. geniaal coach 😉