Aspiranten in thriller verdiend langs titelhouder Smoke Eaters Geleen: 5-3

(Door Eddy van der Ley)
En jawel! De aspiranten van Luttikhuis Enschede Lions blijven op schema voor de eerste titel in de clubgeschiedenis. Ook landskampioen Smoke Eaters Geleen had geen passend antwoord op het geweld en de dadendrang van de Enschedeërs. Na afloop van een bloedstollende thriller stond er een mooie en verdiende 5-3 overwinning op het scorebord.

Soms is het een duivels dilemma voor een coach: aan de ene kant gun je iedere speler (even)veel speeltijd, maar aan de andere kant wil je dolgraag kampioen worden. Dicky de Vos worstelt duidelijk met die situatie, zo bleek ook weer in de topper tegen Smoke Eaters Geleen. De jongens en meisjes uit de derde lijn, de jonkies dus met de minste ervaring, deden geweldig hun best en boeken iedere week progressie, maar zolang het resultaat in het geding komt, is het simpelweg verstandiger de eerste en tweede lijn op het ijs te hebben. In wedstrijden tegen mindere tegenstanders, of bij een geruststellende voorsprong, komt de derde lijn wel volop aan bod.

Dicky de Vos koos er tegen Geleen voor de derde lijn wel redelijk vaak het ijs op te sturen, maar dan aangevuld met Joy of Nick de Vos, in een verdedigende rol. Dat pakte goed uit. Zoals de meeste (tactische) opdrachten goed uitpakten, want de aspiranten waren simpelweg beter dan de regerend titelverdediger uit de westelijke mijnstreek in Limburg. Overigens de bakermat van het betaalde voetbal in Nederland, in 1954, maar dit terzijde. Bovendien: voetbal is voor mietjes en wij hebben het hier over ijshockey, een sport voor echte kerels en dames. Of wijven, zo u wilt.

Ondanks het voortdurende overwicht van de thuisclub zou het toch een zeer spannende wedstrijd worden. Want als je de kansen niet benut, tja, dan weet je het vaak wel. Bij een sporadische uitval nam Smoke Eaters, na een minuut of tien, brutaalweg de leiding. Enschede Lions, in Geleen nog met 5-1 de sterkste, moest duidelijk even bijkomen van die tik, maar het was Joy die in hoogsteigen persoon terugsloeg. De dekselse puckduivel tekende voor 1-1 én 2-1. Met name de tweede treffer was een lust voor het oog. Bij een vier tegen vier -situatie, van beide kanten zat er iemand te brommen op het strafbankje, benutte hij de ruimte met een onnavolgbare rush, om de puck uiteindelijk beheerst onder de Limburgse goalie door te schuiven.

Over die keeper gesproken: die was geweldig op dreef. Dankzij hem konden de Lions niet zomaar uitlopen naar een veilige marge en bleef het lange tijd spannend. Toch moest hij zich in de tweede periode twee keer gewonnen geven. Eerst vond Leroy met een afgemeten schot de verre hoek (3-1) en kort daarna schudde Ties een werkelijk schitterende passeeractie uit zijn heupen, om die af te ronden met een verwoestend schot (4-1). Durfde Ties zich vorig seizoen nog niet echt in het geweld van een ijshockeywedstrijd te mengen, tegenwoordig staat hij stoer zijn mannetje. De vreugde na zijn (erg belangrijke) treffer was dan ook megagroot, bij iedereen en alles.

De aspiranten leken het beslissende gat te hebben geslagen, maar niets was minder waar. Nog voor de tweede pauze wist Geleen de achterstand te verkleinen tot 4-3, na twee foutjes in de Enschedese verdediging. Zou de kampioensdroom dan toch worden opgeblazen? Nee, natuurlijk niet, want de Lions waren gewoon veel beter en hadden de wedstrijd ook met 12-5 kunnen winnen. Uiteindelijk werd het 5-3. De verlossende treffer kwam, zes minuten voor tijd, op naam van Nick Legtenberg.

Nu Smoke Eaters definitief lijkt afgeschud, is het vizier op het kampioenschap scherper afgesteld dan ooit. Het recept lijkt simpel: gewoon de resterende vier wedstrijden winnen. De volgende ontmoeting staat voor 25 januari op de rol, in Zoetermeer tegen de Panters. Aanvaller Leroy kent geen twijfel: ‘De kans dat wij van Zoetermeer verliezen is kleiner dan de kans dat Charlie Ebdo het vrije woord ooit zal inslikken.’

Voor de Smoke Eaters restte er niets anders dan de lange terugreis naar (Sittard-)Geleen, de geboorteplaats van Maarten van der Grinten, Irene Lardy en Humphrey Rudge. De dekselse puckduivel Joy, nooit verlegen om een kwinkslag of scherpzinnige opmerking: ‘Die Humphrey Rudge, is dat niet een ietwat gedrongen center van Bossier-Shreveport Mudbugs?’

Over jurjen

Bekijk ook

Notulen vergadering 23 mei

Marco opent de vergadering op 23 mei 2017 in de Vrieler te Enschede en heet …